środa, 24 września 2014

Rozdział VIII


Hanail:


Czekanie na Klausa strasznie mnie znużyło, więc postanowiłam się zdrzemnąć na dosłownie chwilę.
Kiedy się przebudziłam siedziałam w samolocie? Przez pewien moment myślałam że to tylko sen, lecz kiedy dotarło do mnie że to wszystko dzieję się na prawdę zaczęłam panikować ~ od dziecka mam lęk wysokości. 
Krzyczałam by Kol w końcu wylądował, niestety byliśmy w połowie drogi ~ ciekawe dokąd ?, więc zabrałam Kola Iphon, próbowałam zapomnieć gdzie się znajduję słuchając muzyki, ale Kol ma okropny gust muzyczny przez co nie potrafiłam się poczuć  ani trochę przyziemnie.
Lądowanie zajęło mu jakieś 2 godziny, kiedy wylądowaliśmy zaczęłam zadawać mnóstwo pytań z niezbyt przyjacielskim nastawieniem :
- Mógłbyś mi teraz łaskawie wytłumaczyć co to ma wszystko znaczyć ?? Co ja tu robię, i gdzie my w ogóle jesteśmy ? ~ byłam zła i zdezorientowana, w jaki sposób znalazłam się w samolocie ? podejrzewałam że za tym wszystkim stoi Kol, a kto by inny ?
- Dużo fajniejsza byłaś gdy spałaś, chociaż nie przyprawiałaś mnie o bóle głowy. Zaczynam żałować że wyświadczyłem ci przysługę i cię ze sobą zabrałem na wakacje - Kol przerwał mi, ignorując wszystkie moje pytania.
- Nazywasz to przysługą ?! - parsknęłam śmiechem - Ty mnie uprowadziłeś - byłam oburzona tym co powiedział Kol, on oddał mi przysługę ?! On sobie chyba kpi.
- Sama mówiłaś że najchętniej byś uciekła i odcięła się od tego wszystkiego, a ja ci w tym pomogłem, powinnaś być mi wdzięczna - próbował argumentować swoje zachowanie.
- Wdzięczna ? Będę musiała spędzić resztę swoich wakacji z najgłupszym pierwotnym. - palnęłam
- Ej, więcej szacunku gdy rozmawiasz ze starszymi, z resztą uratowałem ci życie - krzyknął oburzony
- Uratowałeś mi życie bo miałeś w tym swój interes, więc to się nie liczy - odpowiedziałam
- Liczy się, samo to że cie uratowałem - brnął w swoim przekonaniu
- Wiesz co, mam cię już dość, lepiej idźmy już do hotelu - westchnęłam
Przez całą drogę między mną a Kolem panowała zupełna cisza.
Kiedy dotarliśmy do hotelu załamałam się  na sam widok, nie liczyłam na nic specjalnego ale to co ujrzałam ledwo stało na "nogach"
- Serio ?! - brakowało mi słów do tego co zobaczyłam, jedyne co mi teraz przychodziło do głowy to pytanie CO TO MA BYĆ ? po pierwotnym spodziewałam się czegoś co przynajmniej ma toaletę w środku budynku, a nie na dworze. 
- Hotel, a co ? Chciałaś się oderwać od codzienności to masz - zaśmiał się złośliwie - ale się nie martw, to tylko na kilka nocy, jak znajdę coś lepszego dla rozpieszczonej hybrydy to zmienimy lokum - po chwili dodał już mniej rozbawiony.

Kol:



Weszliśmy do najbliższego hotelu, może i nie należał on do żadnych ekskluzywnych, ale  chociaż było gdzie przenocować. O godzinie 23 trudno znaleźć jakiekolwiek lepsze lokum.
- Są jakieś wolne pokoje ? - zapytałem karłowatego recepcjonistę.
- Został nam tylko jeden pokój dwuosobowy - odpowiedział lakonicznie.
- A razem wszystkich pokoi macie, ile ? 2 ? - wyszemrała pod nosem Hanail
- Yyy... nie, mamy 3 pokoje jednoosobowe i 1 pokój dla nowożeńców czyli dwuosobowy - Odpowiedział grzecznie pracownik hotelu.
- To poproszę ten ostatni pokój - rzuciłem uprzejmie, zaraz po tym jak zmierzyłem wzrokiem z pogardą Hanail.
Dostaliśmy pokój na drugim pietrze.
- Kol co za uprzejmość, zupełnie nie w twoim stylu - nabijała się Hanail idąc po niekończących się schodach.
Gdy weszliśmy do pokoju Hanail zaczęła na wszystko narzekać. 
- O boże, ile tu jest kurzu, kiedy tu było ostatnio sprzątane ? przed wojną ? - odezwała się z obrzydzeniem- Ciesz się ze nie musisz spać na ulicy - rzekłem- Na ulicy zapewne są lepsze warunki niż tu - krzyknęła z oburzeniem.- To sobie idź na ulicę, ciekawe czy się tam wyśpisz - warknąłem poirytowany.- A wiedz ze pójdę - rzuciła po czym trzasnęła za sobą drzwiami.
- Takiej to nie dogodzisz, zorganizuj jej wyjazd i jeszcze będzie narzekać - wymamrotałem pod nosem, po czym poszedłem się myć, o dziwo byłą bieżąca woda.

Caroline :


Była 23, a Han nadal nie wróciła, ani nie zadzwoniła, wiedziałam że coś jest nie tak. Strasznie się o nią martwiłam.
- To moja wina, ja ją zdenerwowałam przez co teraz tu jej nie ma - zaczął obwiniać się Stefan.
- Nie wiedziałeś że Hanail tak zareaguje - próbowała go uspokoić Elena.
- No właśnie, braciszku co ty zrobiłaś naszej biednej Han że wyparowała na cały dzień z domu ? - zapytał rozbawiony Damon.
- Nie ważne - warknęła Elena nie dając Stefanowi dojść do głosu. 
- Eleno, ja tu rozmawiam z bratem, nie ładnie się wcinać komuś w rozmowę. - udawał Damon pogardę, chociaż to co zrobiła Elena wcale go nie ruszyło. - No więc zastanówmy się co mogło naprawdę wkurzyć Han ? - myślał na głos. 
- Damon - krzyknęła Elena - daj spokój.- Eleno, mówiłem ci że nie ładnie jest przeszkadzać, jestem teraz zajęty doszukiwaniem się co musiał zrobić Stefan by Hanail wyszła z własnego domu. - rzekł Damon stojąc przez chwilę nad Stefanem ślepo się w niego wpatrując, po czym krzyknął pełen szczęścia - Już wiem ! Jedyną rzeczą która naprawdę potrafi
wkurzyć Han jest obrażanie Klausa, szacun braciszku, wyprowadziłeś z równowagi najbardziej opanowaną  osobę którą znam. - Spadaj - huknął młodszy Salvatore na brata.- Chłopaki, uspokójcie się, to nie jest teraz najważniejsze. Powinniśmy szukać Han, a nie się kłócić o takie bzdury ! - krzyknęłam
- O tej godzinie nie ma co szukać jej, lepiej się teraz wyśpijmy i jutro zaczniemy - tłumaczyła Elena - z resztą ona na pewno ma gdzie dzisiaj przenocować, zapewne jest u Pierwotnych.
- Ale ! - zaczęłam
- Care naprawdę nawet jakbyś chciała nie znajdziesz jej o tej godzinie - przerwała mi Elena.
- No dobra dzisiaj dam spokój pod warunkiem, że jutro z samego rana zaczniemy jej szukać - zaproponowałam, chociaż to nie byłą propozycja gdyż nie przyjmowałam odmowy.
- Ok, a teraz idźmy już spać, a jutro zaczniemy szukać od domu Mikaelsonów, założę się że tam jest. - rzuciła Elena.


xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Na początek chciałam bardzo podziękować wam za cierpliwość i przeprosić że to tak długo trwało, ale cóż wrzesień czyli zaczęła się szkołą co za tym idzie ? Sprawdzany, Kartkówki i nauka O.O
A że ja piszę głupia na bieżąco to nie nadążam z tym wszystkim :(
Mam nadzieję że się podoba, co dalej się okaże, razem się dowiemy gdyż sama nie wiem co teraz wymyślę :P 
Jesień już jest od wczoraj, u mnie zimno więc życzę wam ciepełka, zdrówka (ja sobie jestem chora :( ale zawsze trzeba myśleć pozytywnie, jakby nie to to nie wiem kiedy bym skończyła ten rozdział), weny dla piszących, pomysłów, no i bla bla bla bla.....
Z tego co widzę to rozdział wyszedł krótki :(Przed chwilą chciałam wstawić rozdział bez gifów O.o 

niedziela, 10 sierpnia 2014

Rozdział VII


Elena:


Był środek nocy, dziewczyny jeszcze spały, a ktoś dobijał się do drzwi.
Zeszłam na dół, a kiedy otworzyłam drzwi wejściowe zatkało mnie. Przede mną stał Damon i Stefan - co oni robili w Nowym Orleanie??  
- Będziesz tu tak czekać aż się zestarzejemy czy nas wpuścisz ? - Damon rzucił ironicznie z pełnym uśmiechem na twarzy.
Kiedy już ogarnęłam że to wszystko dzieje się na prawdę odpowiedziałam ;
- Jasne wejdźcie.
Kiedy Damon próbował wejść odbił się od niewidzialnej ściany - byłam zdezorientowana całą tą sytuacją, dlaczego Damon i Stefan nie mogą wejść ?
Apartament należał do Hanail, a ona jest częściowo wampirem więc nie powinno być problemu z wejściem, ja i Care przeszłyśmy bez problemów i nie potrzebowałyśmy zaproszenia.
- Zrobiłaś to specjalnie ?! - Damon wybuchnął gniewem - jeżeli nie jesteśmy tu mile widziani to mogłaś powiedzieć, nie fatygowalibyśmy się tu przyjeżdżać.
- Proszę zaczekajcie pójdę po Han, ona na pewno coś wymyśli.

Poszłam do sypialni Hanail i :ją obudziłam, po czym orzekłam : 
- Han, przyjechali Damon i Stefan, próbowałam ich zaprosić ale nadal nie mogą wejść.  
- To mają problem - lekko się uśmiechnęła - ja teraz śpię i nie zamierzam robić nic innego .

Hanail:


Kiedy Elena mnie obudziłam byłam totalnie niewyspana, nie miałam ochoty zostawić swojego cieplusiego i mięciutkiego łóżeczka, dlaczego Stefan  i Damon nie mogą poczekać chociaż do 9. ?
Niestety oni przyjechali teraz i właśnie teraz muszę ich wpuścić, nie mogłam tak od razu popsuć sobie opinii u Stefana.
Zeszłam na dół i od razu rzucił mi się w oczy zdenerwowany Damon.
- Skarbie co ci się stało, czyżbyś nie mógł wejść ?? - nabijałam się z Damona.
- Ty mnie już nie denerwuj, wystarczy że Elena to zrobiła ! - krzyknął.
- To nie jej wina, nie wiedziała o moim zabezpieczeniu przed osobami takimi jak ty. - nikt nie wiedział o czym mówię - Dobra Stefan, Damon właźcie - rzuciłam, od niechcenia.
- Ja już się nie dam nabrać, Stefan idź pierwszy. - Damon przepuścił brata z wielkim uśmiechem, mając nadzieję że to on teraz się odbiję od niewidzialnej ściany.
Osłupiał kiedy Stefan z najmniejszą łatwości przeszedł przez próg apartamentu.
- Teraz twoja kolej Damon - powiedziałam gestykulując.
Gdy Damon próbował wejść do mieszkania ponownie odbił się od niewidzialnej zapory, a ja wybuchłam śmiechem.
- WTF ? - warknął starszy Salvatore.
- Wybacz kochany ale musiałam na własne oczy zobaczyć to - tłumaczyłam nadal się śmiejąc. - subsisto tutela statur terrae aggere - powtórzyłam kilka razy - teraz możesz wejść Damon.
- Wiesz nie za bardzo ci ufam - rzucił ciut zirytowany
- No weź przestań, wchodź bo sama tu cię wciągnę. Masz tu wejść i ładnie przywitać się ze swoją dziewczyną - rozkazałam
- Hanail, nie jesteś moją dziewczyną  - rzucił Damon po czym ostrożnie przekroczył próg domu.
- Ja ? Mówiłam o Elenie, ale ok. - wybuchłam śmiechem. - Jak już będziemy na osobności to ci powiem z kim, kiedy i gdzie cię zdradzała - dodałam z uśmiechem
- Hanail ! - krzyknęła Elena
- No dobra, żartowałam, Elena byłą bardzo grzeczna - sprostowałam niechętnie.
- Elena zaprowadź naszych gości do salonu - poprosiłam, a ja w tym czasie poszłam do kuchni przygotować 4 drinki.
Kiedy weszłam do salonu, siedział tam samotnie tylko Stefan.
- Elena i Damon wyszli - oznajmił
- Phi, a ja tak bardzo chciałam po wkurzać Damon'a
Przez pewien czas panowała między mną a Stefanem cisza.
- Jak poznałeś Care ? - zapytałam by przerwać niewygodną ciszę.
- Poznaliśmy się w szkole, i później kiedy byłem z Eleną, a Care stałą się wampirem to jej trochę pomogłem przy samokontroli pragnienia, i się jakoś zaprzyjaźniliśmy. - odpowiedział młodszy Salvatore - A mogę zadać ci pytanie ? 
- Właśnie to zrobiłeś - odpowiedziałam z uśmiechem na twarzy. 
- A mogę zadać ci kolejne pytanie ? 
- Znowu je zadałeś, ale dawaj kolejne bo będziemy tak przez cały dzień - oznajmiłam popijając bursztynowy trunek.
- Jak poznałaś mojego brata ? - zapytał, z lekkim uśmiechem 
- To było na urodzinach mojej przyjaciółki Kate :



Anglia, Cambridge, 2007

- Połowy tych ludzi nie znam – Kate podeszła do Hanail, pretensjonalnie pokazując jej listę gości. – Kim jest David Fujibayashi – z ledwością przeczytała to nazwisko i spojrzała na przyjaciółkę wymownym wzrokiem.
- Cóż – blondynka odkaszlnęła i po chwili uśmiechnęła się szeroko – ja też ich nie znam – dodała. – Dlatego zrobiłam casting – odparła jakby to było najoczywistsze na świecie. – Och! Nie rób takiej miny!– powiedziała, kiedy zauważyła wzrok Kate i złapała ją pod ramię. – Im więcej tym lepiej.
 - Nienawidzę Cię – mruknęła i westchnęła w końcu. 
– Chodź, musisz przywitać gości rzuciła Hanail
Kate stanęła przy drzwiach i wzięła głęboki wdech, otwierając je. Obym tego nie żałowała, pomyślała i przed sobą ujrzała około 300 ludzi. Nie wiedziała, że naprawdę Ci wszyscy ludzie przyjdą, przecież nie była nikim ważnym. Jednak Han nie kłamała ze swoimi zdolnościami organizacyjnymi.​ Na twarzy Hanail wykwitł duży uśmiech.
 Wydawało się, że kolejka do imprezy nie ma końca. Ludzie wchodzili i wchodzili, niektórzy dawali prezenty, ale większość uznała że to najnormalniejszy​ melanż. Głupki. 
Carter odeszła od przyjaciółki i znalazła się przy stoliku z napojami wysokoprocentowy​mi, od razu łapiąc za kieliszek z szampanem. Przechyliła naczynie, wlewając sobie wszystko do gardła.
- Niezły spust – usłyszała lekko sarkastyczny głos obok siebie. 
- Robisz zawody? – spytała i podniosła brwi, a dopiero potem przeniosła spojrzenie na bruneta obok.
 - Może. Jeśli się zgłosisz – odpowiedział, po czym uśmiechnął się uwodzicielsko.
 Hanail przyjrzała się niebieskookiemu i zmrużyła oczy, doszukując się czegoś podejrzanego. Nie, on sam w sobie był podejrzany.
 - Może – odpowiedziała powoli – kim tak właściwie jesteś? – spytała. Nie przypominała sobie, żeby go zapraszała. Chyba, że to jeden z tych, którzy byli na castingu. Aż dziwne, jak ludzie pragną być na czyjeś imprezie. Za darmo. Wszystko co jest za darmo przyciąga ludzi jak ćma do światła. 
- Damon Salvatore – rzucił z uśmiechem, myśląc że to działa na wszystkie dziewczyny. 
Okej, nie mogła zaprzeczyć, że brunet był przystojny, no ale nie da się nabrać na głupie zagrywki wampira. Nie jest łatwa. 
- Miło Cię poznać, Damon – skrzyżowała ręce na piersi.
 - Mi Ciebie także – powiedział i spojrzał prosto w jej oczy. – A teraz pójdziesz ze mną gdzieś w ustronne miejsce – rzucił z przekonującym uśmiechem. 
Hanail wpatrywała się w Damona przez sekundę, zdając sobie sprawę, że ten właśnie próbował ją zahipnotyzować. Co za głupek. Mogłaby to być inna dziewczyna, a wtedy skończyłoby się o wiele gorzej. Nie pozwoli, żeby ktokolwiek zniszczył urodziny Kate.
 - Pójdę z Tobą – powtórzyła beznamiętnym głosem, nie odrywając od niego wzroku. 
- Świetnie – uniósł jeszcze wyżej kąciki ust i ruszył. Blondynka wywróciła oczami, kiedy ten nie patrzył i poszła za nim. Znaleźli się w jakieś komórce, gdzie było ciemno jak w… no. 
- Zwykle wybieram lepsze miejsce, ale – powiedział i zapalił światło. – Nie krzycz – mruknął, chcąc znowu ją zahipnotyzować.
 - A może lepiej, żebyś Ty nie krzyczał – warknęła i użyła magii, żeby sprawić Damonowi ból.
 - Jesteś wiedźma – wysyczał, schylając się i łapiąc za głowę.
- Tak jakby – wzruszyła ramionami – teraz wyjdź stąd nim zrobię Ci poważną krzywdę – rzuciła poważnym tonem, po czym wyszła z małego pomieszczenia i wróciła do gości, uśmiechając się do nich.

Dobra mina do złej gry.


Teraźniejszość

- Mogłaś o tym powiedzieć w krótszy sposób - zaśmiał się 
- No wiesz ale ja lubię opowiadać historyjki z mego życia, może kiedyś napiszę książkę, pisarką jeszcze nie byłam - odwzajemniłam uśmiech.
- Dobra Stefan, nie myślmy już o tym, lepiej mi mów dlaczego przyjechałeś tu z Damonem, nie masz nic lepszego do robienia w wakacje ? np. uszczęśliwianie swojej dziewczyny czy coś ? - próbowałam zmienić temat.
- Nie mam dziewczyny więc nie mam kogo uszczęśliwiać - zaśmiał się.
- A co myślisz o Care i Klausie ? - zapytałam, chcąc usłyszeć opinię najlepszego przyjaciela Care.
- Klaus i Care ? - zaśmiał się nerwowo - to nie możliwe, Caroline nigdy by się nie związała z kimś takim jak Klaus.
- Kimś takim jak Klaus ? To znaczy jakim ? - przerwałam mu pytaniem, później żałowałam że o to spytałam.
- Klaus jest potworem, zabija dla przyjemności, nie liczy się z nikim - to co Stefan mówił bardzo mnie zabolało, zwłaszcza że on nie zna Nika tak jak ja.
- Nie uważasz że to za mocne słowa nawet na Klausa ? - zapytałam retorycznie, ale Stefan uznał to za najzwyklejsze pytanie.
- Nawet jak taki był, przy Care się zmienił, nie uważasz że każdy zasługuje na drugą szansę ? Myślałam że chociaż ty mógłbyś to zrozumieć, zrozumieć Klausa dać mu drugą szansę. 
- Klaus nie zasługuje na żadną drugą szansę, czemu miałbym zrozumieć Klausa ?
- Bo może sam taki byłeś, a jednak ktoś dał ci drugą szansę i robisz za anioła, nie pamiętasz, czy może nie chcesz pamiętać czasów rozpruwacza ? - teraz to już krzyczałam.
- Od potwora - krzyczałam tak głośno że chyba obudziłam Caroline.
- Co się tu dzieję - zapytała zaspana Caroline
- Nic, zupełnie nic, wychodzę, wrócę niedługo - rzuciłam po czym założyłam długi czerwony płaszcz na piżamę.
Udałam się do domu Mikaelsonów ale nikogo nie zastałam więc kiedy ochłonęłam po ostrej wymienię zdań ze Stefanem, wymyśliłam by pójść do Marcela przekonać go by powierzył mi opiekę nad Daviną na 2 tygodnie, chciałam ją zabrać ze sobą na wakacje.
Marcela trudno przekonać by przekazał komukolwiek opiekę nad Daviną, jest jego oczkiem w głowie, to takie uroczę a jednocześnie męczące. Musiałam przekonywać go przez ponad 2 godziny by pościł ze mną Davinę na wakacje.
W ułamku sekundy teleportowaliśmy się na drugi koniec miasta, gdzie Marcel trzyma Davinę, w drodze do jej "pokoju"  natknęliśmy się na martwych ludzi Marcela - wiedziałam że to nie wróży nic dobrego.
Gdy weszłam do pokoju Daviny przeżyłam szok, Davina tak jak ludzie Marcela była przebita kołkiem, Marcel także był roztrzęsiony tym widokiem pierw wpadł w furię złości, rozniósł prawie całe podziemie, a później wpadł w rozpacz.
Przy ciele Daviny znalazłam karteczkę :



Nie wszyscy są nieśmiertelni tak jak ty.



Wieszałam kto jest za to wszystko odpowiedzialny.
Od razu poszłam do baru zatopić swoje smutki w procentach, zamówiłam jedną ze swoich ulubionych whiskey, w kilkanaście minut opróżniłam całą butelkę.
Jak mi sie skończyło zamówiłam kolejną butelkę Single Malt
- Niezły spust - zaśmiał się znajomy mi pierwotny.
- Ktoś mi już to mówi kiedyś - rzuciłam.
- Żyję już tyle wieków a jeszcze nie widziałam by którakolwiek dziewczyna piła samą Whiskey jak witaminki. - Brunet próbował podtrzymać rozmowę - co spowodowało takie pragnienie u ciebie ? 
- Szkoda gadać - odpowiedziałam krótko
- Niezły spust - zaśmiał się znajomy mi pierwotny.
- Ktoś mi już to mówi kiedyś - rzuciłam.
- Żyję już tyle wieków a jeszcze nie widziałam by którakolwiek dziewczyna piła samą Whiskey jak witaminki. - Brunet próbował podtrzymać rozmowę - co spowodowało takie pragnienie u ciebie ? 
- Szkoda gadać - odpowiedziałam krótko
- Gadaj, ja posłucham, Rebeki cały dzień nie ma ktoś musi wyrobić normę gadania za nią. - mówił z wielkim uśmiechem charakterystycznym dla siebie.  
- A może ja wcale nie chcę ? Najlepiej to by było gdybym już nie żyła, nikt by nie musiał za mnie ginąć - wyszeptałam pod nosem bardziej do siebie niż do Kola.
- Kto przez ciebie nie żyje ? - niestety Kol wszystko słyszał i zaczął drążyć temat - Co z ciebie za kobieta, nie chcesz nic opowiadać?
- No widzisz, nawet w tym jestem kiepska - odpowiedziałam.
- To najwyraźniej zostaje mi tylko potowarzyszyć ci w piciu, mogę ?- zapytał
- Jak chcesz, ale musisz mi oddać połowę co za to zapłaciłam.
- Za taką kasę mógłbym wykupić pół baru - zaśmiał się brunet.
- No dobra - wzięłam dodatkową szklankę i podałam Kolowi.
 Po kilku szklankach z Kolem urwał mi się film.

Kol:


Hanail po wypiciu 1,5 butelki whiskey odleciała, zabrałem ją do domu.
W takich momentach chociaż mam wyłączone człowieczeństwo żal mi jej - nie wiem co się ze mną dzieje.
Hanail obudziła się koło południa.
- Co ja tu robię ? - zapytała zdezorientowana
- Chwilowo to ślinisz fotel Klausa - rzucił rozbawiony. - teraz jesteś gotowa by mi powiedzieć dlaczego się upiłaś w nieprzytomność?
- Oj, nie ważne. Nie potrzebuje nikogo współczucia, a zwłaszcza twojego. - powiedziała ciut skrzywiona.
-Powinnam zadzwonić do Care, ale w sumie po dzisiejszej rozmowie ze Stefanem mi się nie chce. Najchętniej to bym się odcięła od tego wszystkiego i wyjechała daleko gdzie nikt mnie nie znajdzie - wymamrotała pod nosem bardziej do siebie niż do mnie.
- Jak nie chcesz ze mną rozmawiać to nie, jak chcesz czekać na Klausa to sobie czekaj, tylko muszę cię uprzedzić że szybko nie wróci bo wyszedł gdzieś z Rebeką - rzuciłem, i udałem się do pokoju w wampirzym tempie, gdyż wpadłem na świetny pomysł.



xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Dziękuje wam za cierpliwość i za miłe słowa które zawsze czytam pod każdym rozdziałem.
Miałam zamiar wstawić rozdział wcześniej jakieś 2 tygodnie temu, ale niestety nie miałam jeszcze wtedy retrospekcji napisanej.
Bardzo dziękuje mojej kochanej ArtisticSmile za wsparcie i wg. , wam też dziękuje że znajdujecie czas czytanie moich rozdziałów.
Dziękuje za te ponad 2400 wejść (sama nie dałabym rady tego nabić takiej ilości wejść :P)
Życzę wam udanych wakacji, ciepełka gdzieniegdzie deszczyku, weny, pomysłów .... No i czego tam sobie życzycie :)

sobota, 12 lipca 2014

Rozdział VI


Klaus :


Tyle osób wokół mnie poumierało, ale jeszcze nikomu nie musiałem wyprawiać pogrzebu.
Przy czymś takim jest strasznie dużo zamieszania, pojutrze wieczorem zamierzam razem z moim rodzeństwem pochować Hanail, ale jeszcze nic nie ustaliliśmy dokładnie. 
Od czasu kiedy ostatni raz widziałem się z nią strasznie się zmieniła skąd mamy wiedzieć czego by ona chciała ? – kiedy ja siedziałem w swoim ulubionym fotelu popijając burbon i tak rozmyślałem Rebeka próbowała wszystkim się zająć nawet sporządziła listę pomysłów, znała Hanail zaledwie od paru dni już myśli że wie o niej wszystko.
Jedyną osobą która najwięcej wie o niej jestem ja, i nawet ja mam braki w wiedzy.
- Nik masz tu zobacz co zaplanowałam i powiedz co myślisz – Rebeka wręczyła mi listę swoich pomysłów, a Care przysiadłą się trochę bliżej mnie by także zobaczyć co się na niej znajduję.
- Myślę że ozdoby powinny być bardziej w kolorze turkusowym a nie szmaragdowym – zaproponowała Caroline
- Pomyślałam że szmaragd jest o wiele lepszym kolorem pasującym do Hanail – rzuciła Rebeka
- Ja się zgadzam z Care, ona chyba wie lepiej jaki kolor byłby lepszy według Hanial – powiedziałem
Mam zastrzeżenia do punktu 11. Skąd Rebeka weźmiesz 150 osób na przyjęcie pożegnalne Han ?
Nie miała ona tutaj zbyt wielu znajomych – popatrzyłem się na siostrę z pogardą – Zwłaszcza że tu nie mieszkała od lat – dodałem.
-A i możemy sobie odpuścić te wymyślne nagrobki bo ją skremujemy – wszyscy zmierzyli mnie wzrokiem.
-Ty sobie Nik żartujesz ? Trzeba ją pochować normalnie jak każdego innego śmiertelnika  - Odezwała się Rebeka.  
- Nie, jej kości trzeba spalić by żadna inna czarownica nie mogła przejąć jej mocy, więc ją skremujemy.   Jest martwa, nie wstanie by na ciebie nakrzyczeć że nie dotrzymałeś złożonej jej obietnicy i ją pochowałeś jak normalnego człowieka – Rebeka wybuchła gniewem i zaczęła krzyczeć.
- Zrobimy po mojemu, wiem co jest dla niej najlepsze, a jak ci to nie odpowiada to twój problem – Ona ciągle wyprowadza mnie z równowagi.

Hanail:


Obudziłam się cała obolała w ciemnym pokoju wypełnionym obrazami, w większości przedstawiały portrety mojej blondowłosej przyjaciółki.

Od razu domyśliłam się ze jestem w pokoju Klausa. Przez pewien moment zastanawiałam się dlaczego jestem w domu Pierwotnych, a nie u siebie.
Przypomniały mnie się urodziny Klausa, wielkie wejście Caroline, impreza, mój spacer i spotkanie z Finnem, a później niewyobrażalny ból.
Taki sam jak teraz, no właśnie dlaczego go nadal odczuwam ? Minęło co najmniej 10 godzin od całego zdarzenia, moja rana powinna się już zregenerować.
Kiedy próbowałam wstać poczułam że coś tkwi w moich plecach – no to mam odpowiedź na swoje pytanie    . Chciałam jak najszybciej się pozbyć tego czegoś.
Na początku próbowałam sama sobie poradzić z wyjęciem uwierającego mnie elementu, ale niestety mi to nie wychodziło za bardzo – sprawiało mi to jeszcze większy ból.
Wiedziałam ze potrzebuje jak najszybszej pomocy.
Początkowo obmyśliłam plan by poczekać aż ktoś przyjdzie do pokoju sprawdzić co u mnie słychać.
Po usłyszeniu kłótni Mikaelsonów straciłam jakąkolwiek nadzieję, kłócili się oni o to jaki pogrzeb mi urządzić, jak mnie pochować i kogo zaprosić na pogrzeb.
Jak oni tak mogą ? Przecież ja żyję, no teoretycznie, ale żyję !
Z drugiej strony to nawet dobrze że myślą że nie żyję, chociaż mój widok będzie mógł ich zaskoczyć, a ja uwielbiam zaskakiwać ludzi więc korzystając  ze swoich wyjątkowych zdolności bycia hybrydą najpotężniejszej czarownicy i wampira teleportowałam się na pół piętro schodów i jakby niby nic rzuciłam :
- Mam nadzieję że nie zapomnicie o zaproszeniu dla mnie na ten cały pogrzeb ? – Mówiłam to z największym uśmiechem jaki tylko można mieć.
Oni stali jak wryci, przez jakąś minutę nikt nic nie powiedział, musiałam jakoś przerwać tą denerwującą mnie ciszę
- Co wy wyglądacie jakbyście zobaczyli ducha – udawałam zakłopotanie.
Tymi słowami wybudziłam Caroline z transu.
- Ale ty... jak? Nie miałaś żadnych funkcji życiowych, nie oddychałaś, nie miałaś pulsu, to nie możliwe że naprawdę stoisz teraz przede mną – łzy leciały jej wielkie jak groch.

Przeszłyśmy do pokoju gościnnego

- A jednak żyję, no teoretycznie – Caroline parsknęła śmiechem.
- Tylko dziwie się jak ty mogłaś pomyśleć że nie żyję zwłaszcza po tym co ci obiecałam wczoraj, nie mogłabym cię tak zostawić na wieczność z Klausem
- Poprawka po tym co mi obiecałaś przedwczoraj – Care mówiła już spokojnie z wymuszonym uśmiechem.
- Jak to przedwczoraj ? – To co mi Care powiedziała wprowadziło mnie w zakłopotanie, to co ja robiłam wczoraj? Czy to oznacza że nie dawałam żadnych oznak życia przez ponad 24 godziny ?
- Urodziny Klausa były przedwczoraj, dlatego prawie wszyscy straciliśmy nadzieję że żyjesz – Care mówiła to już bardzo poważnie.
- powiedziałaś że prawie wszyscy stracili nadzieję to znaczy że ktoś jeszcze wierzył że przeżyłam, kto?-byłam bardzo ciekawa jej odpowiedzi, początkowo myślałam że to Klaus ale to on odgrywał główną rolę w kłótni dotyczącej mojego pogrzebu, to on chciał mnie skremować by żadna czarownica nie mogła przejąć mojej mocy.
- Kol
-Kol ? – z wrażenia musiałam usiąść co nie skończyło się dla mnie dobrze bo sprawiło mi to wielki ból, jeszcze gorszy niż wcześniej. Kol był ostatnią osobą o której mogłabym pomyśleć  że uwierzy we mnie, ostatnio coraz bardziej mnie zaskakuje.
- Han, a jak się czujesz?
- Jak na zombie to rewelacyjnie – próbowałam ukryć swój  ból pod wielkim uśmiechem, nie chciałam jej niepokoić.
- Hanail, nie musisz mnie okłamywać. Widzę że coś ci dolega.
- No niech ci będzie – wstałam i pokazałam co mi jest, a ona zemdlała.
- Aż tak źle jest ? Najwyraźniej nie posłużysz mi pomocą by to coś usunąć ? Teraz jeszcze ty potrzebujesz pomocy, na szczęście znam kogoś kto chętnie ci udzieli pomocy, nawet pierwszej pomocy – przez chwilę gadałam sama ze sobą.


Weszłam do salonu gdzie siedziała rodzina Pierwotnych+Elena

- Potrzebuję dwóch ochotników do pomocy, a dokładniej to jednego ochotnika i Klausa.

Po 5 sekundach sama wybrałam ochotnika :
-No dobra jak nikt się nie zgłasza to idzie ze mną Klaus i Kol – pomyślałam że z Kolem mogłabym uciąć sobie pogawędkę.
- Nik pośpiesz się bo twoja luba zemdlała sobie w pokoju gościnnym.- Klaus od razu ruszył z miejsca.
- A z tobą Kol pójdę w osobne miejsce, potrzebujemy trochę prywatności – próbowałam powiedzieć to poważnie jak poprzednie zdanie, ale mówiąc to uśmiech sam cisnął mi się na buzię.

Kol:


Wstałem dzisiaj dość wcześnie, obudziłem się przez kłótnię mojego rodzeństwa.

Nie chciałem brać w niej udziału więc wyszedłem na śniadanie, miałem dzisiaj ochotę na jakąś brunetkę. Po śniadaniu poszedłem na drinka do baru a późnij wróciłem do domu, moje rodzeństwo nadal się kłóciło, kiedy chciałem iść do swojego pokoju zobaczyłem Hanail na nogach – osłupiałem.
W prawdzie jako jedyny wierzyłem że ona ożyje, ale i tak byłem w szoku.
Z wrażenia podeszłem do barku i wyjąłem butelkę burbonu, zacząłem się zastanawiać jak to możliwe że zwykła wiedźma mogła przez 34 godziny nie mieć żadnych funkcji życiowych i ożyć.
Gdy opróżniłem pół butelki bursztynowego płynu Hanail kazała mi ze sobą iść, czego ona ode mnie chce ?
Podeszła do mnie i złapała mnie pod ramię, w ciągu ułamka sekundy znaleźliśmy się w moim pokoju, jak ona to zrobiła, tylko najpotężniejsze czarownice potrafią opanować sztukę teleportacji.
Moja matka chociaż była bardzo potężną czarownicą nie mogła często używać tej ‘sztuczki’ bo ją za bardzo wyczerpywała, a Hanail użyła teleportacji od tak i w ogóle się nie zmęczyła.
- Tak na początek to po co ja jestem tobie potrzebny ? – chciałem się dowiedzieć dlaczego przerwała mi moją degustację ulubionego trunku.
-No wiesz jesteś taki odważny że raz uratowałeś mi życie, to pomyślałam że mógłbyś wyświadczyć mi jeszcze jedną przysługę i pomóc mi w wyjęciu tego czegoś z moich pleców – odwróciła się do mnie tyłem i pokazała w czym tkwi problem, nie dziwię się że blondi Klausa zemdlała, wyglądało to masakrycznie.
- Niech ci będzie – zgodziłem się pomóc bo wiedziałem że nie wypuści mnie zanim tego nie zrobię.


Hanail :


Położyłam się na łóżku Kola, przez dobre 15 minut Kol próbował jak najdelikatniej wyjąć ze mnie kawałek kołka – jak się dowiedziałam od Kola.
Najwyraźniej bardzo go stresowałam, bo strasznie mu się trzęsły ręce. Między nami panowała straszna cisza – nie lubię siedzieć w takiej ciszy.
- Dlaczego nie zrobisz tego raz a porządnie ? – zapytałam
- Mówisz jakby to było takie łatwe – zmierzył mnie wzrokiem, chociaż byłam obrócona tyłem poczułam jak się na mnie zaczął patrzeć.
- Bo to jest łatwe, łapiesz i ciągniesz do siebie. Nie musisz być taki delikatny, nie takie rzeczy przechodziłam – lekko się uśmiechnęłam bardziej sama do siebie.
- Ta, a jak już odzyskasz siły to jeszcze mnie skrzywdzisz. – zabrzmiało to strasznie śmiesznie słysząc to od niego
- Ja skrzywdzę ciebie ? Przecież jesteś moim bohaterem, a ja jestem biedną bezbronną panienką – zrobiłam minę zbitego psa.
- Jeżeli ty jesteś biedna, pokrzywdzona i bezbronna to ja jestem księżniczką Disney’a – rzucił
- No nie wiem, znamy się dopiero 1,5 tygodnia więc możliwe jest to że wszystkiego o tobie nie wiem – nie mogłam się powstrzymać od śmiechu. Kol ponownie przeszył mnie wzrokiem.
- Może i się nie znamy dobrze, ale wiem że jak tylko odzyskasz siły to znowu będziesz próbować mnie zabić
- No przestań Kol, to był tylko jeden raz, mogę się zrekompensować ci to nie tylko powiem ci jak mnie zabić, ale dam tobie też broń którą można mnie zabić, tylko wyjmij ze mnie ten cholerny kołek ! – ostatnie słowa zaczęłam już krzyczeć.
- Spokojnie, chodzi ci o ten kołek który wyjąłem 5 minut temu ? – Kol zaczął się ze mnie śmieć tak bardzo że spadł z łózka na którym przed chwilą siedział.  
- Ale jak ? – osłupiałam, nawet nie poczułam, zrobiło mi się naprawdę głupio.
- Więc możesz mi dać tą swoją super broń na czarownice ? – kiedy już trochę ochłonął zadał mi pytanie.
Poszłam do malarskiego pokoju Klausa gdzie jeszcze dzisiaj ‘’spałam’’ i wyjęłam z mojej białej kopertówki duży kołek pokryty krwią czarownicy i wampira.
Gdy wróciłam do pokoju Kola rzuciłam do niego Kołkiem.
- Serio ? Kołek ? Na czarownice ?
- Po pierwsze to nie jest broń na czarownice tylko na hybrydy, ta jest akurat specjalnie na mnie – odparłam
- Jeśli ty jesteś czarownicą a to cie zabija, to to broń musi być na czarownicę , a nie na hybrydę.
-Nikt nie powiedział ze jestem czarownicą. – odrzuciłam
- Potrafisz czarować, teleportować się i nie jesteś czarownicą ? To niby czym jesteś ? – zapytał
- Jestem hybrydą - odparłam
- Hybrydą czego ?
- Czarownicy i wampira – odpowiedziałam z wielkim uśmiechem
- Ta jeżeli ty jesteś hybrydą czarownicy i wampira to ja jestem małą syrenką. – po raz kolejny dzisiaj zmierzył mnie wzrokiem,  denerwuje mnie już on.
- Jesteś bardzo niezdecydowany Kolo przed chwilą mówiłeś że jesteś księżniczką Disney’a a teraz jesteś małą syrenką ? – tym razem to ja zmierzyłam go wzrokiem, po czym wybuchłam śmiechem.
-Szczerze pytam czym ty jesteś – rzucił
-A ja szczerze odpowiadam.
-Takie coś nie istnieje !
- No widzisz masz do czynienia z bardzo wyjątkową istotą, myślałam że Finn ci powie.
- No dobra, ustalając że coś takiego jak hybryda wampira i czarownicy istnieje to co specjalnego jest w tym kołku ?
- No bo to jest taki specjalny kołek wykonany z niebieskiego eukaliptusa, zamoczony w krwi wampira i czarownicy.
- I na każdą hybrydę to działa ? - zapytał
- No według legendy to tak z wyjątkiem że jakbyś chciał zabić Klausa to byś musiał zamoczyć kołek w krwi wilkołaka i wampira – rzuciłam do Kola przyjazny uśmiech.
- A skąd masz pewność czy działa ?
- Wierzę w taką legendę – kol natychmiast zrobił swój złowieszczy uśmiech.- Ale nie chcę tego sprawdzać – szybko dodałam.
-A szkoda bo chętnie bym mógł przy tym pomóc – uśmiechnął się do mnie bardziej przyjacielsko niż kilka sekund temu.
- A czy to nie byłoby hipokryzją z twojej strony jakbyś mnie teraz zabił ? – zapytałam.
- Mógłbym się poświęcić dla sprawy i cię zabić to nie problem – puścił mi oczko, i się znowu uśmiechnął
- hahaha, bardzo zabawne, niestety nie skorzystam z twojej oferty.
Nagle do pokoju weszła Rebeka :
-Ej, wy gołąbeczki, siedzicie tu już ponad 2 godziny. Może chcecie iść z nami na miasto ?
Chociaż po co ja was pytam o zdanie :
MACIE 5 MINUT NA OGARNIĘCIE SIĘ I IDZIEMY UCZCIĆ ZMARTWYCHWSTANIE NASZEJ HAN !!

Popołudniu wyszliśmy cała naszą rodzinką na miasto, z tego co zauważyłam kierowaliśmy się do baru – na pewno będą chcieli mnie upić.

Wpadłam na świetny pomysł, pomysł który na pewno poprze Caroline – a jak ona poprze mój pomysł to Klaus nas już nie przegłosuje.
-Moi wy kochani chłopcy rozszyfrowałam was i to co chcecie mi zrobić bardzo mi się nie podoba, ale jak już jesteśmy na mieście to możemy iść do centrum handlowego na zakupy – miałam nadzieję że Rebeka też nas poprze.
-Ja jestem za – rzuciła Caroline
- Ja też, dawno nie byłam na shoppingu – dodała Rebeka
Chłopakom pomysł się średnio spodobał, ale tak jak myślałam Klaus po namówieniu przez Caroline i Rebekę zgodził się, Elijaha też, jedynie Kol poszedł w swoją stronę.
 W centrum handlowym spędziliśmy ponad 3 godziny, przymierzałyśmy wszystko co nam wpadło pod ręce, obkupiłyśmy się strojami kąpielowymi, ciuchami na lato, biżuterią, butami itp.
Odwiedziliśmy tuzin sklepów, w każdym coś kupiliśmy, nawet dla Elijaha
Cieszę się że chłopaki szli z nami, miałyśmy chociaż dwa prywatne wielbłądy do noszenia zakupów.
Po naszej wyprawie do centrum handlowego wstąpiliśmy do domu Mikaelsonów by wszystko odnieść i by Klaus i Elijaha mogli trochę odpocząć.
Później poszliśmy na pizze, zamówiliśmy dwie średnie i jedną metrową – dzisiaj był specjalny konkurs. Polegał on na tym że jeżeli 1 osoba ze stolika zje metrową pizze to nic ten stolik nie płaci.
Aby rozstrzygnąć kto będzie ochotnikiem na zjedzenie tak dużej pizzy zagraliśmy w trzy po trzy.
Ja trochę sfałszowałam wynik specjalnie by padło na mnie w końcu nie jadłam od prawie 2 dni.
Zjedzenie tak dużej pizzy zajmuje bardzo dużo czasu, mi zajęło to 5 godzin – z małą pomocą gdy nikt nie patrzył. Kidy wygraliśmy konkurs chłopaki nakupili się jeszcze pizzą za free i zanieśli ją do domu. Ja już nie mogłam na nic z jedzenia patrzeć, byłam pełna.
Ok północy wróciłam z Care i Eleną do domu miałam zamiar dzisiaj się spakować  do wyjazdu, ale wszystko co kupiłyśmy jest u Mikaelsonów. Jeszcze nie zaplanowałam gdzie zabiorę dziewczyny teraz, poprosiłam Care o jeszcze 1 dzień w Nowym Orleanie byśmy mogły na spokojnie się przygotować do wyjazdu. Poza tym miałam dla nich obydwóch jeszcze niespodziankę J

xxxxxxxxxx

Na początek chciałabym wam podziękować za cierpliwość, rozdział niestety nie zdążył przejść przez cudowne ręce mojej pani korektor Anny S. więc nie jest taki jaki oczekiwałam.
Nie podoba mi się kilka rzeczy, np. na początku kwestia Klausa, a wy co myślicie ?
Kolejna rzecz to chciałabym wam bardzo podziękować za ponad 1600 wejść, jesteście cudowni.
Bardzo dziękuje że mnie wciąż wspieracie i motywujecie do pisania :)
Życzę weny, pomysłów, udanych wakacji, dobrej pogody - by nie było aż tak duszno, jak u mnie jest :)
w ogóle jesteście WSPANIALI kocham was wszystkich i w ogóle :* :*

poniedziałek, 9 czerwca 2014

Rozdział V

Na początku bardzo chciała podziękować ArtisticSmile i mojej osobistej i najukochańszej Pani korektor A. Szymon, za wszelką pomoc przy tworzeniu tego rozdziału.
Mam nadzieję że się będzie dobrze wam czytać, zapraszam :-)


Rebekah:



-Hej, Hanail dzwonię by się upewnić czy nasze spotkanie o 15 nadal aktualne? – Odezwałam się gdy tylko usłyszałam, że odbiera.
-O Rebeka. Tak wszystko jest aktualne. U mnie na France Street 1018. Tak jak się wczoraj  umówiłyśmy.
-Ok.  
-Mogłabyś skombinować trochę zdjęć Klausa? - Hanail spytała z nadzieją.
-Jasne, poszukam – odpowiedziałam zwięźle.
-Byłabym bardzo wdzięczna, na pewno nam się przydadzą. 
-Ok, specjalnie dla ciebie przekopię cały dom by znaleźć wszystkie zdjęcia z Klausem.
-Wystarczy kilka, ale najlepiej z tobą, Kolem, Elijaha i…Finnem – słychać było, że to ostatnie imię najtrudniej przeszło jej przez gardło.
-Nie ma problemu, mam jeszcze dużo czasu do piętnastej.
-Skoro tak uważasz.
-No dobra, idę już szukać  - odparłam, chcąc już zakończyć rozmowę.
-Rebekah, chciałam cię raz jeszcze przeprosić, że wczoraj i przedwczoraj odwołałam nasze spotkanie.
-Nic nie szkodzi, jakoś się wyrobimy. Najtrudniej będzie zorganizować miejscówkę.
- O to już się nie martw, ja to załatwię.
-W zaledwie dwa dni? – odparłam z niedowierzaniem – to nie tak łatwe jak sądzisz.
-Heh, to nie będzie takie trudne, zwłaszcza gdy ma się takie wtyki na mieście jak ja! – odparła Hanail w dumą w głosie .
-Według mnie przeceniasz swoje możliwości, ale niech Ci będzie. Powodzenia. 
-Dzięki. Do 15 zdam relacje – rzuciła, wyraźnie niezadowolona moją opinią. 
-Tak więc do 15 Hanail.
Zaraz po rozmowie z Hanail dyskretnie rozpoczęłam poszukiwania zdjęć Klausa. Muszę przyznać, że takie działanie w konspirze nie jest łatwe gdy tłum ludzi uparcie kręci się po mieszkaniu. Czy oni nie mają nic lepszego do roboty?!


Hanail:



Zaraz po zakończeniu rozmowy z Rebeką poszłam przejrzeć swoją kolekcję zdjęć z Klausem. Hmm…większość zdjęć Klausa jakie posiadam podkradłam Caroline. Jak na osobę, która go nie znosi to zdjęć z nim ma dość sporo. 
Przeglądając zdjęcia z różnych imprez nagle zorientowałam się, że przecież nadal nie wiem w co ubiorę się na imprezę urodzinową. Po godzinie przekopywania się przez tonę ciuchów zdecydowałam się na śliczną, białą sukienkę koktajlową. Miałam już nawet do niej odpowiednią kopertówkę. 

Niestety żadne buty nie pasowały. Zostało niewiele czasu do spotkania z Rebeką, ale mimo to postanowiłam lecieć szybko do pobliskiego butiku. W razie czego w domu były cały czas Elena i Caroline.

Skandal! Odwiedziłam 6 sklepów z butami i nadal nie znalazłam nic godnego mojej uwagi. Zmuszona byłam wybrać się aż do Merrero. Uwielbiam ten sklep. To mój mały raj. Tam też błyskawicznie znalazłam idealne buciki na obcasie. Trochę zmęczyły mnie te zakupy więc wybrałam się na małą pizzę do pobliskiej Pizzeri. Nim się obejrzałam było już po 16! Od ponad godziny powinnam siedzieć w mieszkaniu z Rebeką i planować imprezę. Boże, ona mnie zabije! Muszę jak najszybciej wracać!

Elena:



- Hej, szukam Hanail… O, Elena? Ty w Nowym Orleanie? – pierwotna podniosła brwi.
 - Han zaraz przyjdzie. Wejdziesz? – zaproponowałam, ignorując jej pytanie i otwierając szerzej drzwi z lekkim, wymuszonym uśmiechem. 
 - Yyy, jasne – odparła zmieszana. Po chwili stała już za drzwiami bacznie, w ciszy rozglądając się po mieszkaniu. 
- Więc – zaczęłam nieśmiałe przerywać głuchą ciszę – napijesz się kawy, herbaty… może whiskey? – po czym uśmiechnęła się znacząco.  
 - Whiskey z Colą poproszę – odparła i razem skierowałyśmy się do barku. – Co sprowadza Cię do Nowego Orleanu, Eleno? 
 - Jestem z Caroline i Han na wakacjach – oznajmiłam przyrządzając drinka. 
 - Caroline też tu jest? – spytała zdziwiona. 
 - Oczywiście – rzuciłam wręczając pierwotnej gotowego drinka. 
 - Więc Kol mówił prawdę twierdząc, że ją widział –mruknęła Rebekah pod nosem.
 - Klaus wie, że Care tutaj jest? – zapytałam zaniepokojona.
 - Nie do końca – wzruszyła ramionami – Klaus nie uwierzył Kolowi. 
 - To dobrze –odparłam z ulgą wypuszczając powoli powietrze z płuc – lepiej żeby to pozostało niespodzianką. 
 - A gdzie ona właściwie teraz jest? 
 - O tej porze? Zapewne jest w SPA.
 Rebekah pokiwała głową, przez moment zawieszając wzrok na kostkach lodu pływających w jej już na w pół pustej szklance.
 - A jak podoba Ci się w Nowym Orleanie? – zapytała.
 - Jest całkiem fajnie. Na pewno nie można się tu nudzić – odparłam z uśmiechem wciąż pamiętając nasz ostatni babski całonocny wypad.
 - Tak, racja. A co z Damonem? – zapytała nagle. Chyba powoli przestaje krępować się moją obecnością.
 - Został ze Stefanem. – Na szczęście, w odpowiednim momencie rozmowę przerwała nam Hanail, która dosłownie wleciała do mieszkania.
Postanowiłam, że zaraz po urodzinach Klausa wracam do Mystic Falls. Mija już tydzień od mojej ostatniej rozmowy z Damonem, tak bardzo się za nim stęskniłam. Nie wiem dlaczego wyłączył telefon. Chciałabym go chociaż usłyszeć.


Hanial:



Gdy weszłam do domu wpadłam na Rebekę i Elenę. Właśnie wypijały ostatki mojej ukochanej whiskey. Na sam widok pękło mi serce :(

- O, Rebeka, już jesteś? Wybacz za spóźnienie, ale naprawdę miałam nadzieję, że zdążę wszystko załatwić na czas.
- Trochę kazałaś na siebie czekać, ale Elena umiliła mi czas rozmową.
- I widzę, że poczęstowała cię moją whiskey – rzuciłam pogardliwe   spojrzenie w kierunku Eleny.
- Tak jakoś wyszło – odparła posyłając mi pełen zakłopotania  uśmieszek, na co westchnęłam zrezygnowana. 
- Nie ma problemu – przecedziłam przez zęby - kupię sobie nową- nie miałam ochoty kłócić się o dwie szklanki procentów, w końcu musiały na mnie czekać ponad godzinę. 
- Dobra, chyba możemy zaczynać? – Rebeka poczuła się nieco zakłopotana.
- Chyba tak – rzuciła Elena – tylko Caroline jeszcze nie wróciła.
- Jeśli jest w SPA to  powinna być za jakieś 5-10 minut. Możemy zacząć bez niej. Niewiele ją ominie. – stwierdziłam, wskazując dziewczynom dłonią, by siadły przy stole w salonie. 
 - No ok – mruknęła Rebeka i zmrużyła delikatnie oczy. – Na początek powinnyśmy rozdzielić obowiązki  – zarządziła.
 - Ja, jak już mówiłam, biorę na siebie załatwienie miejscówki – odezwałam się, podnosząc lekko dłoń – I tak sobie pomyślałam że ty moja droga, wraz z Care mogłybyście wspólnie zająć się dekoracjami –zaproponowałam spoglądając na Rebeke - Tylko nie wiem, czy nie pozabijacie się nawzajem – dodałam szybko, dostrzegając grymas na jej twarzy. – Ale biorąc pod uwagę iż macie bardzo odmienny gust….nie wiem czy to dobry pomysł…jak na razie to tylko propozycja – starałam się wybrnąć.
 - A Elena co będzie robić? – zapytała Mikaelson, o dziwo nie kontynuując kwestii mojej propozycji. Na całe szczęście!
 - Elena zadeklarowała się, że załatwi nam duuuży tort, z którego wyskoczy…uwaga, uwaga - Care – odpowiedziałam uderzając z Eleną rytmicznie w blat stołu symulując werble.
 - Care będzie wyskakiwać z tortu?! – spytała wyraźnie niezadowolona z pomysłu. – Kto coś takiego wymyślił? – prychnęła.
 Spojrzałam z Eleną po sobie.
 - Tak się składa, że to był mój pomysł – rzuciłam niepewnie – Pomyślałam sobie, że Care wyskakująca z olbrzymiego tortu będzie sporym zaskoczeniem – Klaus z pewnością będzie zachwycony – stwierdziłam stanowczo próbując przekonać Rebekę. 
 - I ona zgodziła się na to? 
 - Nie do końca – odparła Elena. – Jeszcze o tym nie wie.
 - Jak to nie wie?? – Beka spojrzała na nas szeroko roztwartymi oczami.
 - No… po prostu jeszcze jej o tym nie powiedziałyśmy – wyjaśniłam.

- No fajnie. A chociaż normalny tort będzie? – spytała lekko zażenowana. 
 - Spokojnie, ja go upiekę – powiedziałam. –Już wszystko kupione,   została jeszcze sprawa świeczek.
 - Planujecie takie pojedyncze? 
 - No cóż, mogą być i pojedyncze – mruknęłam obojętnie. – Ale  1782 świeczki to chyba trochę dużo? I gdzie je wszystkie pomieścić?
– W sumie masz racje –Rebeka roześmiała się nerwowo -  a na co nam te wszystkie zdjęcia? 
- A to mój kolejny pomysł. Zrobimy tablicę pamiątkową. Co prawda u zwykłego śmiertelnika taka tablica daje dużo lepszy efekt, gdyż wyraźniej widać jak się zmienia. W Klausa przypadku będzie ona pełniła rolę pamiątki - kolekcji wspomnień tych wielu, wielu lat.– wyjaśniłam wszystko.
 - Czyli mamy ci je zostawić? – upewniła się. 
 - Tak, zabierzemy się za to jutro. 
 - No dobra. A teraz co? – spytała Elena. 
Do mieszkania weszła Care. Nie ukrywała, że zaskoczył ją widok naszej wspólnie zebranej trójki.
 - Teraz, gdy już przyszła Care możecie zacząć robić dekorację – powiedziałam spoglądając na nią. – Ja muszę znowu wyjść. Tym razem idę do pracy – westchnęłam ciężko. 
 - Dobra leć, to my zobaczymy się jutro, tak?
 - Tak – odparłam lakonicznie. – Jutro postaram się być bardziej pomocna – chwyciłam torebkę i wyszłam z domu. 


 Poszłam do pracy na nockę, by mieć pewność że nie spotkam się z Kolem. Do póki jakoś nie dowiem się co wydarzyło się na ognisku i jakim cudem znalazłam się w jego pokoju, nie mam najmniejszej ochoty na niego wpaść.  
Po zaledwie 2 godzinach pracy zadzwoniłam do Eleny, błagając żeby przyniosła mi kurtkę. Tej nocy było wyjątkowo zimno, a ja niestety odczuwam zimno jak każdy inny śmiertelnik.
Nagle do baru wszedł Kol! Jak on się tu znalazł? Nigdy bym się go tu nie spodziewała o tej godzinie. Teraz nie mam jak przed nim uciec. Co gorsza za chwile przyjdzie Elena z moją kurtką. Kol nie może jej zobaczyć. On nadal ma jej za złe tą całą historię z zamachem na jego życie.
Elena nie odbierała telefonu. Nagle pojawiła się w drzwiach. Szła w moim kierunku środkiem sali. Musiałaby być niewidzialna żeby Kol jej nie zauważył.
- Sorry ale nic lepszego nie znalazłam –powiedziała podając mi skórzaną kurtkę. – Może być?  
Nagle zza jej pleców wychylił się Kol. 
- Kogo to moje oczy widzą – uśmiechnął się arogancko. Elenę ogarnęło przerażenie– Przecież to Gilbertówna we własnej osobie. Albo jesteś tak odważna, albo tak głupia, żeby pokazywać się dziś tutaj.- Z twarzy Kola znikł sztuczny uśmiech. Zastąpiła go mina pełna gniewu i szaleńczy błysk w oku 
-Może masz ochotę na małe wyrównanie rachunków? Taki przyjacielski dług z przed lat?! 
Kol złapał za stojące obok baru krzesło i roztrzaskał je o blat odstraszając przy tym resztkę pozostałych w barze klientów. Z demonicznym blaskiem w oczach rzucił się na Elenę przywierając ją do ściany. Elena sparaliżowana strachem nie była w stanie wyrwać się z uścisku mężczyzny. 
Musiałam interweniować. Nie mogłam pozwolić by zabił ją na moich oczach. Próbowałam sobie przypomnieć najbardziej bolesne i skuteczne zaklęcie. Udało się, Kol padł na kolana powalony
niesamowitym bólem, który wręcz rozsadzał mu czaszkę. 
Elena oswobodzona z zabójczego uścisku osunęła się na podłogę. 
- Wiej! – krzyknęłam, nadal trzymając Kola zaklęciem z dala od niej. 
Elena wybiegła z baru a ja puściłam niedoszłego zabójcę mojej koleżanki.  
 - Oh Kol, powinieneś uważać z kim zadzierasz – mruknęłam sarkastycznie z lekkim uśmieszkiem, dumna, że dałam rade powalić go na łopatki. – Poza tym popsułeś krzesło i wystraszyłeś klientów. Musi pan pokryć koszta – uśmiechnęłam się jeszcze szerzej. 
W drzwiach na zaplecze stał szef. Z jego zaskoczonej miny można było wnioskować, że czeka mnie długa i poważna rozmowa. Muszę szybko coś wymyślić. Kurczę, kolejne kłopoty.


Elena:



Kiedy zobaczyłam Kola w barze serce mi momentalnie stanęło. Nie wiedziałam czego mam się po nim spodziewać. Wiedziałam, że nie zapomniał o tej całej sprawie, wiem że mi nigdy tego nie wybaczy, ale nie spodziewałam się, że odważy się mnie tam zaatakować. Myślałam, że umrę, że nie ma już dla mnie ratunku. Jak dobrze, że Hanail odważyła się użyć swojej mocy by obezwładnić Kola. Jak dobrze,  że przy tym była. Ale przecież to jej wina, że się tam znalazłam. Przecież wiedziała, że Kol tam jest. Dlaczego po mnie zadzwoniła? Już sama nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć. Teraz musze być na wszystko gotowa, wszędzie, na każdym kroku. 
Wchodząc do domu usłyszałam jak jakiś obcy mi głos wołający moje imię. 
- Elena? 
-Ja? – odparłam rozglądając się na boki.
-Nie, ta druga Elena obok ciebie. – rzekła z sarkazmem, obco wyglądająca, brązowooka brunetka.
-Jestem Nathalie, jestem znajomą Hanail. Od paru dni próbuje się z nią skontaktować. Czy mogłabyś jej przekazać, że ma 24 godziny żeby się do mnie odezwać bo inaczej ją osobiście ukatrupię. Byłabym ci bardzo wdzięczna. Nie zapomnij, to dla mnie ważne. Dzięki.
Znikła równie szybko jak i się pojawiła, zupełnie jak jakiś duch.

Po powrocie do domu natychmiast wskoczyłam pod prysznic. Tak bardzo potrzebowałam gorącej, relaksującej kąpieli – po dzisiejszym emocjonującym dniu byłam wykończona.
Zaraz przed snem zostawiłam dla Hanail kartkę na lodówce:
                                                                                                            
                                                                                                             „Spotkałam niejaką Nathalie (?),
Prosiła, by Ci przekazać, że szuka z Tobą kontaktu 
i masz 24h by się do niej w końcu odezwać. 
Podobno to ważne.
Buziaki: El. :-* ‘’

Hanail :



Pozostał: 1 DZIEŃ do urodzin Klausa.

Po powrocie z pracy znalazłam na lodówce wiadomość od Eleny. Skoro Nathalie uważa, że to takie pilne to postanowiłam się z nią wybrać na spotkanie w sprawie urodzinowej sali tuż przed południem.
Strasznie ciężko było mi wywlec się z łóżka więc na spotkanie wyszykować się musiałam dosłownie w sekundę. 
Dobrze wiedziałam gdzie będzie na mnie czekać. Tam gdzie zawsze spotykałyśmy się 10 lat temu.
Przybyłam na miejsce jako pierwsza. Nie musiałam długo czekać na Nathalie. Zjawiła się jak zwykle z nikąd. Jak duch.
- Ale ty Kida wyrosłaś – przywitała mnie złośliwie.
- Nathalie wiesz że nie lubię jak tak do mnie mówisz  - odpowiedziałam jej ciut poirytowana.
- Oj Han, przestań wiesz że się z tobą tylko droczę -  mówiła z wielkim uśmiechem na twarzy – widzę, że doszła do ciebie moja „wiadomość”. Tak więc potrzebujesz mojej pomocy. W czym rzecz?
- No cóż,  jak chyba pamiętasz, Klaus ma jutro urodziny. Organizujemy małe przyjęcie niespodziankę i potrzebujemy fajnego miejsca. Ty znasz tu wszystkie lokale, masz spore znajomości. Od razu pomyślałam, że będziesz mogła mi pomóc.
- To już jutro? Zupełnie wyleciało mi z głowy. Jasne, że mogę ci pomóc! Ale wiesz, że u mnie niestety nie ma nic za darmo. – rzuciła mi znaczące spojrzenie. Od razu wiedziałam o co może jej chodzić.
- Chcesz się wbić na urodziny Klausa?!
- Wbić?  Dlaczego wbić? Legalnie przyjść na przyjęcie. Z zaproszeniem. W zamian za śliczną salę w promocyjnej cenie. Mogę do pakietu dorzucić pomoc przy dekoracji.
- Ale to ma być przyjęcie rodzinne. – zaczęłam odwieść Nathalie od tego głupiego pomysłu.
- A Care i Elena ? One nie są żadną rodziną Mikaelsonów. 
-Caroline jest jak rodzina, a Elena będzie tylko dlatego, że Care by nie zgodziła by się bez niej przyjść .
- No widzisz wiec ty również możesz zabrać ze sobą jakąś swoją przyjaciółkę – Agrr jaka uparta.
- Nie zrezygnujesz? – zapytałam, mimo iż dobrze znałam odpowiedź..
- Nie! To moja cena.
-No dobra. Coś wymyślę
-Tak lepiej, jak chcesz to potrafisz  –odparła wyraźnie zadowolona –  jak tylko zdecydujecie się zacząć dekorować to dajcie mi znać. Przybędę z pomocą.
- Ok, skoro zrobiłaś się już taka ochocza do pomocy to załatw nam świeczki: 1,7,8,2
-Nie ma problemu. Mam nadzieje, że korzystając z okazji umówimy się po imprezie na jakiegoś drinka. Koniecznie musisz mi opowiedzieć co zmieniło się u Ciebie przez te wszystkie lata.  
- Ok, no problemo. – Gdy odwróciłam się w jej kierunku już jej nie było. 
Znów znikła tak szybko jak się pojawiła. Nie wiadomo jak, nie wiadomo skąd…


Caroline:



Hanail gdy tylko wstała, poszła sobie na miasto, a ja sama muszę od rana znosić Rebekę. 
Uduszę  Han za ten jej pomysł. Jak ona mogła mi to zrobić, przecież bardzo dobrze wie jak nie znoszę Rebeki. Ta kobieta nie ma za grosz gustu. O wszystko się czepia. Jest po prostu zazdrosna. Od razu widać, że jestem od niej dużo ładniejsza. Na szczęście po ciężkich, wspólnie spędzonych na wymyślaniu dekoracji CZTERECH godzinach wróciły Han i Elena.
Jeszcze 5 minut sam na sam z tym pierwotnym bezguściem i doszłoby chyba do rękoczynów.
Hanail po powrocie pokazała nam salę na której odbędą się urodziny Klausa. Wspólnie zabrałyśmy się za jej dekoracje a po powrocie do domu dokończyłyśmy „tablicę wspomnień”.
A wieczorem gwóźdź programu: zakupy w centrum handlowym. Na szczęście rozdzieliłyśmy się. Po całym dniu przygotowań przydało mi się trochę samotności. Zbiórka koło fontanny na pierwszym piętrze, za trzy godziny.
Około 20 spotkałyśmy się na wyznaczonym miejscu. Zaczęłyśmy pokazywać sobie wzajemnie kto co kupił Klausowi. Ja: boskie, markowe perfumy i duży magiczny kubek – taki reagujący na temperaturę napoju.

Rebeka: komplet farb, zegarek i zapas whiskey „Single Malt”.  Han i Elena były podejrzanie tajemnicze. Nie chciały mi pokazać co maja dla Klausa. Dowiedziałam się jedynie, że robią mu dodatkową niespodziankę i że ja będę mogła im w tym pomóc. Fajnie, lubię niespodzianki. Zawsze nie mogę się doczekać.
Gdy wróciłyśmy z miasta byłyśmy wykończone. Cały dzień przygotowań powalił nas z nóg, a przecież jutro musimy być w najlepszej formie. 
Hanail zaoferowała się, że przygotuje nam przywracającą energię kolację. W międzyczasie my ogarnęłyśmy nasze zmęczone ciała: gorąca kąpiel, maseczka, peeling. 
Han podała nam swoją mistrzowską jajecznicę z pieczarkami, mięsem, cebulą, ogórkami i żółtym serem. Do tego lampka krwi, B+.
Zupełnie nie rozumiem czemu Hanail nie pije krwi, przecież w połowie też jest wampirem. Zamiast tego stosuje jakieś krwio-podobne świństwa. Eh, nie wie co traci.


Hanail:



Czeka mnie bardzo pracowita noc. Wszystkie potrawy są na mojej głowie. Mam zamiar dać z siebie wszystko. Po wszystkim planuję przespać chociaż pół godziny.
Na liście mam :
*Gołąbki
*Czerninę – edycja dla wampirów: z ludzką krwią.
*Szaszłyki
*Wypełniona krwią fontanna.
*Rolada
*Krokiety
*Muffinki
*Ciasto kokosowe z alkoholem


Dzień urodzin Klausa

Niestety, mimo wszelakich starań nie pospałam sobie. Za to dziewczyny wyspaly się za wszystkie czasy. Care tradycyjnie miała do mnie pretensje, że jej wcześniej nie obudziłam, ale uspokoiłam ją, że dziś mamy spory zapas czasu. Gdy tylko weszła do kuchni stanęła jak wryta. Nie mogłam przestać śmiać się z jej miny.
-Ale jak? Kto? To nie możliwe. Czy ty? Ty to? Ale jak?...
-Spokojnie Care. Tak to wszystko moje dzieło. Ciężko pracowałam kiedy wy sobie smacznie spałyście. Teraz trzeba to tylko nieco udekorować i gotowe! Ze wszystkim zdążyłyśmy na czas. 
-Nie spałaś całą noc? – po Care było widać, że się tym wyraźnie przejęła. 
-Tak jakoś wyszło. A teraz koniec pytań. Idź obudzić naszą śpiącą królewnę.
O 12 przyszły Rebeka i Nathalie. Wspólnie wybrałyśmy się na salę by dokończyć ją dekorować. Elena pojechała już po jedzenie, a mnie czekała rozmowa z Care. Skoro już zobaczyła ten olbrzymi tort.
- Jakie cudeńko, ale po co taki wielki?
- cieszę się, że ci się podoba. Ten tort jest specjalnie zarezerwowany dla ciebie. – nie miałam pojęcia od czego zacząć. Strasznie zwlekałam z tym żeby jej w końcu powiedzieć że to właśnie ona jest naszą główną urodzinową niespodzianką. 
- Ale nie rozumiem, jak to dla mnie? Han co ty kombinujesz?
- Mówiąc wprost – Masz tam wejść, a następnie wyskoczyć z niego przed Klausem na imprezie. Tadaaaam! 
- Że co?? Chcesz żebym wyskoczyła z tego czegoś, tak przy wszystkich?
- Tak, właśnie o to mi chodzi – szczerze mówiąc miałam nadzieję, że spodoba się jej ten pomysł. Mimo, iż nie jest to w jej stylu.
- Han chyba sobie żartujesz! Nie ma mowy! –Wykrzyczała Care robiąc tę swoją naburmuszoną minę.
- Gdy tu przyjeżdżałyśmy powiedziałaś, że zgodzisz się na każdy mój pomysł.
- Ale nie na coś takiego, za dużo ode mnie wymagasz.
- Care, może przekonam cię obiecując, że po imprezie wyjedziemy z Nowego Orleanu? -  Nie miałam jej nic lepszego do zaoferowania, a nie mogłam pozwolić jej popsuć całą niespodziankę. 
- Ale obiecujesz? Zaraz po jego urodzinach? Tak? – zmieniła ton. 
- Eh, niech stracę.
- Skoro tak, to ok. Zgadzam się. 
- Ej, nie przypuszczałam, że aż tak ci się tu nie podoba! To przykre. – nie miałam ochoty dłużej z nią dyskutować.
Nadeszła w końcu pora by wszystko zacząć. Rebeka wcześniej podzwoniła po rodzinie prosząc by wszyscy pilnie wstawili się w danym miejscu o określonej porze.
Ostatni na sali pojawił się oczywiście Klaus. Nie jestem w stanie opisać jego miny gdy zobaczył nas wyskakujących ze wszystkich stron z radosnym okrzykiem „Najlepszego Klaus!” Na szczęście był bardzo mile zaskoczony niespodzianką. Zauważyłam, że Klaus nie poznał mnie. Nie ma się co dziwić. Po 11 latach z pewnością stracił nadzieje, że jeszcze kiedykolwiek zobaczy w Nowym Orleanie swoją małą Han. Mój widok był dla niego nie lada zaskoczeniem. Ale największa niespodzianka dopiero przed nim.

Zgasły światła. Wszyscy zebrali się na środku. Podjechałyśmy olbrzymim tortem naprzeciw Klausa. Pierwsze wrażenie super, Klaus był mega zdziwiony. Odśpiewaliśmy naszą wersję „sto lat”, solenizant pomyślał życzenie, zdmuchnął świeczki i BUM! Zgodnie z planem z tortu wyskoczyła Care. Wyglądała fenomenalnie w zmysłowej, czarnej, skórzanej sukience.
Oczy Klausa zabłysły. Z pewnością chciałby zostać z Care sam na sam. Ale impreza trwała w najlepsze. Gdy Care wyszła już z tortu a oklaski i odgłosy zachwytu ucichły próbowałam zmyć się w cień by chociaż na chwilę Klaus mógł pogawędzić na osobności z Care.
-Hanail, a ty się gdzieś wybierasz? Chyba za wcześnie by uciekać z imprezy. W końcu to wszystko to twoje dzieło – powiedział po czym objął mnie ramieniem i zaciągnął do stołu. 
- Ale będę mogła sobie pójść gdy ci się już znudzę?
- Zobaczymy….czy mi się znudzisz.
Po paru godzinach opowiadań co u mnie, co u niego i tak dalej, w końcu byłam wolna.
Przyszedł czas na prezenty i ten jadalny tort. Znów odśpiewaliśmy „sto lat”, wszyscy zaczęli składać Klausowi życzenia i wręczać upominki.
Musiałam się przewietrzyć. Za dużo emocji jak na jeden raz. Teraz musiałam pilnie wymyślić jak przekonać Caroline żeby jednak została w Nowym Orleanie. Nic mi nie przychodziło do głowy. Tak ochoczo zgodziła się stąd wyjechać, że wątpię bym wymyśliła coś równie przekonującego. Coś mi mówiło, że powinnyśmy tu jeszcze trochę zostać. Miałam dziwne przeczucie, że najlepsze dopiero przed nami. 
Nagle zorientowałam się, że na przyjęciu nie dostrzegłam Finna. Czyżby nie miał zamiaru się pojawić? 
Jak na życzenie, poczułam piorunujący ból w kręgosłupie – to był Finn.
- Oh moja mała Hanail…taka mądra czarownica, a taka nieodpowiedzialna. 20 lat nie starczyło by nauczyć cię, że małe dziewczynki nie powinny szwendać się po zmroku? To bardzo niebezpieczne – wyszeptał Finn tuż zza mych pleców – a jednak dałaś się podejść. Tak przewidywalna. Oh Han…nie domyśliłaś się, że także dziś spróbuję cię zabić?
- Sądziłam, że masz więcej klasy. Nie przypuszczałam, że w dzień urodzin własnego brata zechcesz zabić mu najbliższą przyjaciółkę. 
- Najbliższą? – zaśmiał się ironicznie – z tego co widzę wymienił cię na tę Carolin, czy jak ją tam zwą. Chyba już nie jesteś mu potrzebna. 
Niestety chyba miał rację. Zeszłam na drugi plan. Dziś Carolin była dla niego najważniejsza.
Nagle ból w kręgosłupie się pogłębił. Zrobiło mi się ciemno przed oczami, poczułam fale gorąca i smak krwi w ustach. Finn miał mnie w garści. Nie mogłam się ruszyć. Poczułam jak osuwam się na ziemię. Jak przez mgłę widziałam ironicznie uśmiechniętą twarz Finna. Nagle z oddali usłyszałam głos Kola. Przyszedł mnie uratować? On? Przez chwilę słyszałam jak się kłócą, następnie straciłam przytomność.


Kol :



-Finn, co ty robisz?! – wykrzyknąłem widząc Hanail zwijającą się z bólu na chodniku, a nad nią triumfującego Kola.
- Nie wtrącaj się! Wyrównuje swoje rachunki! – odrzekł z dumą w głosie.
- Oszalałeś? Właśnie dziś? W urodziny własnego brata? Parę metrów dalej wszyscy siedzą w sali! – najmniej zależało mi na powodzeniu imprezy. Chodziło mi o dziewczynę. Nie mogłem pozwolić jej umrzeć. Tylko ona mogła wyjaśnić mi jakim cudem uzyskała taką moc. Moc, która pozwala jej być silniejszą od Pierwotnego. To było teraz dla mnie ważniejsze od  całej reszty. 
- W nosie mam te głupią imprezę! Mam swoją misję i nie próbuj mnie powstrzymać! 
- Masz pecha. Dziewczyna dziś nie umrze. – zlekceważyłem protesty Finna. Podniosłem Han i dyskretnie zaniosłem do wynajętego nad salą pokoju.
Nim się spostrzegłem Finn stał już w drzwiach pokoju. 
- Chroniąc ja popełniasz poważny błąd Kol. Ona nie jest taka niewinna za jaką ją uważasz. Ona stanowi dla nas zagrożenie. Ma większą moc niż Klaus.
- Żartujesz sobie? Przecież to zwykła, młoda wiedźma. – powiedziałem to, mimo iż wiedziałem, że w dziewczynie drzemie tajemnicza moc.
- To hybryda! Czarownicy i wampira!
- Bredzisz Finn, omamia cię zawiść do tej dziewczyny!
- Uwierz mi Kol, wiem co mówię!
- Nie ma takiego czegoś jak hybryda czarownicy z wampirem. Każda czarownica po kontakcie z krwią wampira również staje się wampirem. Tego nie da się od tak połączyć po połowie. To niemożliwe. – wytłumaczyłem, ale Finn nie dawał za wygraną. Bredził jak szaleniec. Nie mogłem już tego dłużej słuchać – Nie będę tolerował twoich szaleńczych ataków agresji Finn. Omal nie zabiłeś niewinną dziewczynę. Wyjdź póki panuję nad sobą!!
Hanail nadal była nie przytomna. Nie wiedziałem jak mogę jej pomóc więc postanowiłem iść po Rebekę. 
-Beka, mamy problem.
-Co się stało?? 
-Finn oszalał. Zaatakował Hanail gdy ta poszła się przewietrzyć.
-Że co? Gdzie ona teraz jest? Co on jej zrobił? – Beka była przerażona.
-Zachowuj się spokojnie, nie chcę skandalu. Jest w pokoju na górze. Idź do niej, a ja spróbuję przemówić Finnowi do rozsądku.
-Kol, co ty kombinujesz? – Rebeka chwyciła mnie za ramie.
-To już moja sprawa – odparłem i w pośpiechu wyszedłem z sali.
Pobiegłem do mieszkania Klausa, które znajdowało się parę ulic dalej. Zacząłem przewracać szuflady w poszukiwaniu dębowego kołka. Klaus zawsze trzymał w domu takie rzeczy. 
Byłem tak podenerwowany, że zostawiłem uchylone drzwi. Nagle pojawił się w nich Elijaha.  
-Kol? Co ty u diabla tu szukasz?
-Yyyy…szukam coś bardzo ważnego. Bardzo się śpieszę.
-Wyglądasz jakbyś chciał kogoś zabić – zaśmiał się Eliah. Mimo to miał rację.
-No jakbyś zgadł – odparłem z poważną miną trzymając w dłoni znaleziony w końcu bały kołek.
-Kol, co ty wyprawiasz? Kogo chcesz zabić? – Elijaha zrobił krok w tył. Dopiero teraz dostrzegł gniew malujący się na mojej twarzy.
-Finn. On już doszczętnie oszalał. Zaatakował Hanail na imprezie urodzinowej Klausa. Twierdzi, że ta nic nie znacząca czarownica jest dla nas jakimś zagrożeniem. On postradał rozum Elijaha, teraz to ON jest dla nas niebezpieczny. Nie wiem czy dziewczyna z tego wyjdzie.
-Kol, uspokój się. Na pewno da się to jakoś wyjaśnić. Nie możesz tego zrobić.
-Niby czemu nie. Już dawno ktoś powinien zrobić z nim porządek. Tego już za wiele. Nie wtrącaj się i pozwól mi przejść.
-Nie pozwolę na to!
-To nie twoja sprawa! Przepuść mnie!
-NIE!
Nagle w drzwiach pojawił się Klaus. Był z Caroline. Najwyraźniej impreza już się skończyła. 
-Co tu się wyprawia?! Wasze krzyki słychać już na ulicy? Kol na co ci ten kołek? O co tu chodzi chłopaki??!
-Nie ważne. Ja już wychodzę.
-Nie możesz pozwolić mu wyjść. On chce zabić tym kołkiem Finna! – wykrzyczał spanikowany Elijaha.
-Co? Ale za co? – zapytał Klaus.
-To moja sprawa – nie chciałem mówić przy Caroline, że jej przyjaciółka właśnie walczy o życie w hotelowym pokoju, bo jakiś wampir ma głupie pomysły. 
-Kol twierdzi, że Finn oszalał. Zaatakował Hanail pod salą gdzie było przyjęcie. Teraz Kol chce się zemścić – Elijaha odpowiedział za mnie.
-Ale jak to zaatakował Han? Co z nią? Żyje? – Carolin zalała się łzami. Właśnie tego chciałem uniknąć.
-Chciał zabić Han? Finn? Gdzie on teraz jest? – wykrzyknął Klaus. Nie spodziewałem się, że tak go to zdenerwuje.
-Klaus, Kol, uspokójcie się. Musimy to przemyśleć. Nie róbcie głupot! – Elijaha próbował nas powstrzymać. Ale mógł jedynie krzyczeć z daleka bo właśnie biegliśmy na poszukiwania Finna.

Caroline :



Nadal byłam w szoku po tym co usłyszałam od Kola. Nie wiem co napadło Finna. Przecież Han jest kompletnie niewinna. Poprosiłam Eliaha by zawiózł mnie do hotelu. Musiałam zobaczyć Han.
W pokoju siedziała Rebeka. Han wyglądała bardzo kiepsko. Była zimna jak lód i koszmarnie blada. Miała sine usta. 
-Co z nią? Próbowałaś ją obudzić? 
-Nie wiem jak mogę jej pomóc. Nie wiem co zrobił jej Finn, ale ona jest bardzo słaba – w oczach Rebeki lśniły łzy - Musimy czekać na pomoc.
-Oh Han, trzymaj się, proszę, bądź silna! Nie zostawiaj mnie samej. – nie mogłam powstrzymać płaczu. – Han, proszę cię…
W drzwiach stanął Klaus. Oczy lśniły w gniewie, ciężko dyszał, dłonie miał całe we krwi.
-Klaus, co się stało? Gdzie Kol? Co z Finnem?
Klaus nie odpowiadał. Tylko stał i patrzył na Han. Spodziewałam się najgorszego. Ale teraz najważniejsze dla mnie było życie Hanail. Ona nie może tak po prostu umrzeć. 


xxxxxxxxxxxxxxxxxxx
W końcu urodziny Klausa i jest Finn, 23:23 ktoś mnie kocha :*
Dziękuje wam że znajdujecie czas na moje pomysły, dzisiaj jeden z najdłuższych rozdziałów :P
Życzę weny, pomysłów, szczęścia, paska na świadectwie, oby do wakacji :)
Jeszcze raz dziękuję  ArtisticSmile i A. Szymon.
Już tak na koniec trzymajcie za mnie kciuki bym dostała 6 z francuskiego - pani pyta a ja zamiast się uczyć to pisałam rozdział :) :P