sobota, 12 lipca 2014

Rozdział VI


Klaus :


Tyle osób wokół mnie poumierało, ale jeszcze nikomu nie musiałem wyprawiać pogrzebu.
Przy czymś takim jest strasznie dużo zamieszania, pojutrze wieczorem zamierzam razem z moim rodzeństwem pochować Hanail, ale jeszcze nic nie ustaliliśmy dokładnie. 
Od czasu kiedy ostatni raz widziałem się z nią strasznie się zmieniła skąd mamy wiedzieć czego by ona chciała ? – kiedy ja siedziałem w swoim ulubionym fotelu popijając burbon i tak rozmyślałem Rebeka próbowała wszystkim się zająć nawet sporządziła listę pomysłów, znała Hanail zaledwie od paru dni już myśli że wie o niej wszystko.
Jedyną osobą która najwięcej wie o niej jestem ja, i nawet ja mam braki w wiedzy.
- Nik masz tu zobacz co zaplanowałam i powiedz co myślisz – Rebeka wręczyła mi listę swoich pomysłów, a Care przysiadłą się trochę bliżej mnie by także zobaczyć co się na niej znajduję.
- Myślę że ozdoby powinny być bardziej w kolorze turkusowym a nie szmaragdowym – zaproponowała Caroline
- Pomyślałam że szmaragd jest o wiele lepszym kolorem pasującym do Hanail – rzuciła Rebeka
- Ja się zgadzam z Care, ona chyba wie lepiej jaki kolor byłby lepszy według Hanial – powiedziałem
Mam zastrzeżenia do punktu 11. Skąd Rebeka weźmiesz 150 osób na przyjęcie pożegnalne Han ?
Nie miała ona tutaj zbyt wielu znajomych – popatrzyłem się na siostrę z pogardą – Zwłaszcza że tu nie mieszkała od lat – dodałem.
-A i możemy sobie odpuścić te wymyślne nagrobki bo ją skremujemy – wszyscy zmierzyli mnie wzrokiem.
-Ty sobie Nik żartujesz ? Trzeba ją pochować normalnie jak każdego innego śmiertelnika  - Odezwała się Rebeka.  
- Nie, jej kości trzeba spalić by żadna inna czarownica nie mogła przejąć jej mocy, więc ją skremujemy.   Jest martwa, nie wstanie by na ciebie nakrzyczeć że nie dotrzymałeś złożonej jej obietnicy i ją pochowałeś jak normalnego człowieka – Rebeka wybuchła gniewem i zaczęła krzyczeć.
- Zrobimy po mojemu, wiem co jest dla niej najlepsze, a jak ci to nie odpowiada to twój problem – Ona ciągle wyprowadza mnie z równowagi.

Hanail:


Obudziłam się cała obolała w ciemnym pokoju wypełnionym obrazami, w większości przedstawiały portrety mojej blondowłosej przyjaciółki.

Od razu domyśliłam się ze jestem w pokoju Klausa. Przez pewien moment zastanawiałam się dlaczego jestem w domu Pierwotnych, a nie u siebie.
Przypomniały mnie się urodziny Klausa, wielkie wejście Caroline, impreza, mój spacer i spotkanie z Finnem, a później niewyobrażalny ból.
Taki sam jak teraz, no właśnie dlaczego go nadal odczuwam ? Minęło co najmniej 10 godzin od całego zdarzenia, moja rana powinna się już zregenerować.
Kiedy próbowałam wstać poczułam że coś tkwi w moich plecach – no to mam odpowiedź na swoje pytanie    . Chciałam jak najszybciej się pozbyć tego czegoś.
Na początku próbowałam sama sobie poradzić z wyjęciem uwierającego mnie elementu, ale niestety mi to nie wychodziło za bardzo – sprawiało mi to jeszcze większy ból.
Wiedziałam ze potrzebuje jak najszybszej pomocy.
Początkowo obmyśliłam plan by poczekać aż ktoś przyjdzie do pokoju sprawdzić co u mnie słychać.
Po usłyszeniu kłótni Mikaelsonów straciłam jakąkolwiek nadzieję, kłócili się oni o to jaki pogrzeb mi urządzić, jak mnie pochować i kogo zaprosić na pogrzeb.
Jak oni tak mogą ? Przecież ja żyję, no teoretycznie, ale żyję !
Z drugiej strony to nawet dobrze że myślą że nie żyję, chociaż mój widok będzie mógł ich zaskoczyć, a ja uwielbiam zaskakiwać ludzi więc korzystając  ze swoich wyjątkowych zdolności bycia hybrydą najpotężniejszej czarownicy i wampira teleportowałam się na pół piętro schodów i jakby niby nic rzuciłam :
- Mam nadzieję że nie zapomnicie o zaproszeniu dla mnie na ten cały pogrzeb ? – Mówiłam to z największym uśmiechem jaki tylko można mieć.
Oni stali jak wryci, przez jakąś minutę nikt nic nie powiedział, musiałam jakoś przerwać tą denerwującą mnie ciszę
- Co wy wyglądacie jakbyście zobaczyli ducha – udawałam zakłopotanie.
Tymi słowami wybudziłam Caroline z transu.
- Ale ty... jak? Nie miałaś żadnych funkcji życiowych, nie oddychałaś, nie miałaś pulsu, to nie możliwe że naprawdę stoisz teraz przede mną – łzy leciały jej wielkie jak groch.

Przeszłyśmy do pokoju gościnnego

- A jednak żyję, no teoretycznie – Caroline parsknęła śmiechem.
- Tylko dziwie się jak ty mogłaś pomyśleć że nie żyję zwłaszcza po tym co ci obiecałam wczoraj, nie mogłabym cię tak zostawić na wieczność z Klausem
- Poprawka po tym co mi obiecałaś przedwczoraj – Care mówiła już spokojnie z wymuszonym uśmiechem.
- Jak to przedwczoraj ? – To co mi Care powiedziała wprowadziło mnie w zakłopotanie, to co ja robiłam wczoraj? Czy to oznacza że nie dawałam żadnych oznak życia przez ponad 24 godziny ?
- Urodziny Klausa były przedwczoraj, dlatego prawie wszyscy straciliśmy nadzieję że żyjesz – Care mówiła to już bardzo poważnie.
- powiedziałaś że prawie wszyscy stracili nadzieję to znaczy że ktoś jeszcze wierzył że przeżyłam, kto?-byłam bardzo ciekawa jej odpowiedzi, początkowo myślałam że to Klaus ale to on odgrywał główną rolę w kłótni dotyczącej mojego pogrzebu, to on chciał mnie skremować by żadna czarownica nie mogła przejąć mojej mocy.
- Kol
-Kol ? – z wrażenia musiałam usiąść co nie skończyło się dla mnie dobrze bo sprawiło mi to wielki ból, jeszcze gorszy niż wcześniej. Kol był ostatnią osobą o której mogłabym pomyśleć  że uwierzy we mnie, ostatnio coraz bardziej mnie zaskakuje.
- Han, a jak się czujesz?
- Jak na zombie to rewelacyjnie – próbowałam ukryć swój  ból pod wielkim uśmiechem, nie chciałam jej niepokoić.
- Hanail, nie musisz mnie okłamywać. Widzę że coś ci dolega.
- No niech ci będzie – wstałam i pokazałam co mi jest, a ona zemdlała.
- Aż tak źle jest ? Najwyraźniej nie posłużysz mi pomocą by to coś usunąć ? Teraz jeszcze ty potrzebujesz pomocy, na szczęście znam kogoś kto chętnie ci udzieli pomocy, nawet pierwszej pomocy – przez chwilę gadałam sama ze sobą.


Weszłam do salonu gdzie siedziała rodzina Pierwotnych+Elena

- Potrzebuję dwóch ochotników do pomocy, a dokładniej to jednego ochotnika i Klausa.

Po 5 sekundach sama wybrałam ochotnika :
-No dobra jak nikt się nie zgłasza to idzie ze mną Klaus i Kol – pomyślałam że z Kolem mogłabym uciąć sobie pogawędkę.
- Nik pośpiesz się bo twoja luba zemdlała sobie w pokoju gościnnym.- Klaus od razu ruszył z miejsca.
- A z tobą Kol pójdę w osobne miejsce, potrzebujemy trochę prywatności – próbowałam powiedzieć to poważnie jak poprzednie zdanie, ale mówiąc to uśmiech sam cisnął mi się na buzię.

Kol:


Wstałem dzisiaj dość wcześnie, obudziłem się przez kłótnię mojego rodzeństwa.

Nie chciałem brać w niej udziału więc wyszedłem na śniadanie, miałem dzisiaj ochotę na jakąś brunetkę. Po śniadaniu poszedłem na drinka do baru a późnij wróciłem do domu, moje rodzeństwo nadal się kłóciło, kiedy chciałem iść do swojego pokoju zobaczyłem Hanail na nogach – osłupiałem.
W prawdzie jako jedyny wierzyłem że ona ożyje, ale i tak byłem w szoku.
Z wrażenia podeszłem do barku i wyjąłem butelkę burbonu, zacząłem się zastanawiać jak to możliwe że zwykła wiedźma mogła przez 34 godziny nie mieć żadnych funkcji życiowych i ożyć.
Gdy opróżniłem pół butelki bursztynowego płynu Hanail kazała mi ze sobą iść, czego ona ode mnie chce ?
Podeszła do mnie i złapała mnie pod ramię, w ciągu ułamka sekundy znaleźliśmy się w moim pokoju, jak ona to zrobiła, tylko najpotężniejsze czarownice potrafią opanować sztukę teleportacji.
Moja matka chociaż była bardzo potężną czarownicą nie mogła często używać tej ‘sztuczki’ bo ją za bardzo wyczerpywała, a Hanail użyła teleportacji od tak i w ogóle się nie zmęczyła.
- Tak na początek to po co ja jestem tobie potrzebny ? – chciałem się dowiedzieć dlaczego przerwała mi moją degustację ulubionego trunku.
-No wiesz jesteś taki odważny że raz uratowałeś mi życie, to pomyślałam że mógłbyś wyświadczyć mi jeszcze jedną przysługę i pomóc mi w wyjęciu tego czegoś z moich pleców – odwróciła się do mnie tyłem i pokazała w czym tkwi problem, nie dziwię się że blondi Klausa zemdlała, wyglądało to masakrycznie.
- Niech ci będzie – zgodziłem się pomóc bo wiedziałem że nie wypuści mnie zanim tego nie zrobię.


Hanail :


Położyłam się na łóżku Kola, przez dobre 15 minut Kol próbował jak najdelikatniej wyjąć ze mnie kawałek kołka – jak się dowiedziałam od Kola.
Najwyraźniej bardzo go stresowałam, bo strasznie mu się trzęsły ręce. Między nami panowała straszna cisza – nie lubię siedzieć w takiej ciszy.
- Dlaczego nie zrobisz tego raz a porządnie ? – zapytałam
- Mówisz jakby to było takie łatwe – zmierzył mnie wzrokiem, chociaż byłam obrócona tyłem poczułam jak się na mnie zaczął patrzeć.
- Bo to jest łatwe, łapiesz i ciągniesz do siebie. Nie musisz być taki delikatny, nie takie rzeczy przechodziłam – lekko się uśmiechnęłam bardziej sama do siebie.
- Ta, a jak już odzyskasz siły to jeszcze mnie skrzywdzisz. – zabrzmiało to strasznie śmiesznie słysząc to od niego
- Ja skrzywdzę ciebie ? Przecież jesteś moim bohaterem, a ja jestem biedną bezbronną panienką – zrobiłam minę zbitego psa.
- Jeżeli ty jesteś biedna, pokrzywdzona i bezbronna to ja jestem księżniczką Disney’a – rzucił
- No nie wiem, znamy się dopiero 1,5 tygodnia więc możliwe jest to że wszystkiego o tobie nie wiem – nie mogłam się powstrzymać od śmiechu. Kol ponownie przeszył mnie wzrokiem.
- Może i się nie znamy dobrze, ale wiem że jak tylko odzyskasz siły to znowu będziesz próbować mnie zabić
- No przestań Kol, to był tylko jeden raz, mogę się zrekompensować ci to nie tylko powiem ci jak mnie zabić, ale dam tobie też broń którą można mnie zabić, tylko wyjmij ze mnie ten cholerny kołek ! – ostatnie słowa zaczęłam już krzyczeć.
- Spokojnie, chodzi ci o ten kołek który wyjąłem 5 minut temu ? – Kol zaczął się ze mnie śmieć tak bardzo że spadł z łózka na którym przed chwilą siedział.  
- Ale jak ? – osłupiałam, nawet nie poczułam, zrobiło mi się naprawdę głupio.
- Więc możesz mi dać tą swoją super broń na czarownice ? – kiedy już trochę ochłonął zadał mi pytanie.
Poszłam do malarskiego pokoju Klausa gdzie jeszcze dzisiaj ‘’spałam’’ i wyjęłam z mojej białej kopertówki duży kołek pokryty krwią czarownicy i wampira.
Gdy wróciłam do pokoju Kola rzuciłam do niego Kołkiem.
- Serio ? Kołek ? Na czarownice ?
- Po pierwsze to nie jest broń na czarownice tylko na hybrydy, ta jest akurat specjalnie na mnie – odparłam
- Jeśli ty jesteś czarownicą a to cie zabija, to to broń musi być na czarownicę , a nie na hybrydę.
-Nikt nie powiedział ze jestem czarownicą. – odrzuciłam
- Potrafisz czarować, teleportować się i nie jesteś czarownicą ? To niby czym jesteś ? – zapytał
- Jestem hybrydą - odparłam
- Hybrydą czego ?
- Czarownicy i wampira – odpowiedziałam z wielkim uśmiechem
- Ta jeżeli ty jesteś hybrydą czarownicy i wampira to ja jestem małą syrenką. – po raz kolejny dzisiaj zmierzył mnie wzrokiem,  denerwuje mnie już on.
- Jesteś bardzo niezdecydowany Kolo przed chwilą mówiłeś że jesteś księżniczką Disney’a a teraz jesteś małą syrenką ? – tym razem to ja zmierzyłam go wzrokiem, po czym wybuchłam śmiechem.
-Szczerze pytam czym ty jesteś – rzucił
-A ja szczerze odpowiadam.
-Takie coś nie istnieje !
- No widzisz masz do czynienia z bardzo wyjątkową istotą, myślałam że Finn ci powie.
- No dobra, ustalając że coś takiego jak hybryda wampira i czarownicy istnieje to co specjalnego jest w tym kołku ?
- No bo to jest taki specjalny kołek wykonany z niebieskiego eukaliptusa, zamoczony w krwi wampira i czarownicy.
- I na każdą hybrydę to działa ? - zapytał
- No według legendy to tak z wyjątkiem że jakbyś chciał zabić Klausa to byś musiał zamoczyć kołek w krwi wilkołaka i wampira – rzuciłam do Kola przyjazny uśmiech.
- A skąd masz pewność czy działa ?
- Wierzę w taką legendę – kol natychmiast zrobił swój złowieszczy uśmiech.- Ale nie chcę tego sprawdzać – szybko dodałam.
-A szkoda bo chętnie bym mógł przy tym pomóc – uśmiechnął się do mnie bardziej przyjacielsko niż kilka sekund temu.
- A czy to nie byłoby hipokryzją z twojej strony jakbyś mnie teraz zabił ? – zapytałam.
- Mógłbym się poświęcić dla sprawy i cię zabić to nie problem – puścił mi oczko, i się znowu uśmiechnął
- hahaha, bardzo zabawne, niestety nie skorzystam z twojej oferty.
Nagle do pokoju weszła Rebeka :
-Ej, wy gołąbeczki, siedzicie tu już ponad 2 godziny. Może chcecie iść z nami na miasto ?
Chociaż po co ja was pytam o zdanie :
MACIE 5 MINUT NA OGARNIĘCIE SIĘ I IDZIEMY UCZCIĆ ZMARTWYCHWSTANIE NASZEJ HAN !!

Popołudniu wyszliśmy cała naszą rodzinką na miasto, z tego co zauważyłam kierowaliśmy się do baru – na pewno będą chcieli mnie upić.

Wpadłam na świetny pomysł, pomysł który na pewno poprze Caroline – a jak ona poprze mój pomysł to Klaus nas już nie przegłosuje.
-Moi wy kochani chłopcy rozszyfrowałam was i to co chcecie mi zrobić bardzo mi się nie podoba, ale jak już jesteśmy na mieście to możemy iść do centrum handlowego na zakupy – miałam nadzieję że Rebeka też nas poprze.
-Ja jestem za – rzuciła Caroline
- Ja też, dawno nie byłam na shoppingu – dodała Rebeka
Chłopakom pomysł się średnio spodobał, ale tak jak myślałam Klaus po namówieniu przez Caroline i Rebekę zgodził się, Elijaha też, jedynie Kol poszedł w swoją stronę.
 W centrum handlowym spędziliśmy ponad 3 godziny, przymierzałyśmy wszystko co nam wpadło pod ręce, obkupiłyśmy się strojami kąpielowymi, ciuchami na lato, biżuterią, butami itp.
Odwiedziliśmy tuzin sklepów, w każdym coś kupiliśmy, nawet dla Elijaha
Cieszę się że chłopaki szli z nami, miałyśmy chociaż dwa prywatne wielbłądy do noszenia zakupów.
Po naszej wyprawie do centrum handlowego wstąpiliśmy do domu Mikaelsonów by wszystko odnieść i by Klaus i Elijaha mogli trochę odpocząć.
Później poszliśmy na pizze, zamówiliśmy dwie średnie i jedną metrową – dzisiaj był specjalny konkurs. Polegał on na tym że jeżeli 1 osoba ze stolika zje metrową pizze to nic ten stolik nie płaci.
Aby rozstrzygnąć kto będzie ochotnikiem na zjedzenie tak dużej pizzy zagraliśmy w trzy po trzy.
Ja trochę sfałszowałam wynik specjalnie by padło na mnie w końcu nie jadłam od prawie 2 dni.
Zjedzenie tak dużej pizzy zajmuje bardzo dużo czasu, mi zajęło to 5 godzin – z małą pomocą gdy nikt nie patrzył. Kidy wygraliśmy konkurs chłopaki nakupili się jeszcze pizzą za free i zanieśli ją do domu. Ja już nie mogłam na nic z jedzenia patrzeć, byłam pełna.
Ok północy wróciłam z Care i Eleną do domu miałam zamiar dzisiaj się spakować  do wyjazdu, ale wszystko co kupiłyśmy jest u Mikaelsonów. Jeszcze nie zaplanowałam gdzie zabiorę dziewczyny teraz, poprosiłam Care o jeszcze 1 dzień w Nowym Orleanie byśmy mogły na spokojnie się przygotować do wyjazdu. Poza tym miałam dla nich obydwóch jeszcze niespodziankę J

xxxxxxxxxx

Na początek chciałabym wam podziękować za cierpliwość, rozdział niestety nie zdążył przejść przez cudowne ręce mojej pani korektor Anny S. więc nie jest taki jaki oczekiwałam.
Nie podoba mi się kilka rzeczy, np. na początku kwestia Klausa, a wy co myślicie ?
Kolejna rzecz to chciałabym wam bardzo podziękować za ponad 1600 wejść, jesteście cudowni.
Bardzo dziękuje że mnie wciąż wspieracie i motywujecie do pisania :)
Życzę weny, pomysłów, udanych wakacji, dobrej pogody - by nie było aż tak duszno, jak u mnie jest :)
w ogóle jesteście WSPANIALI kocham was wszystkich i w ogóle :* :*

poniedziałek, 9 czerwca 2014

Rozdział V

Na początku bardzo chciała podziękować ArtisticSmile i mojej osobistej i najukochańszej Pani korektor A. Szymon, za wszelką pomoc przy tworzeniu tego rozdziału.
Mam nadzieję że się będzie dobrze wam czytać, zapraszam :-)


Rebekah:



-Hej, Hanail dzwonię by się upewnić czy nasze spotkanie o 15 nadal aktualne? – Odezwałam się gdy tylko usłyszałam, że odbiera.
-O Rebeka. Tak wszystko jest aktualne. U mnie na France Street 1018. Tak jak się wczoraj  umówiłyśmy.
-Ok.  
-Mogłabyś skombinować trochę zdjęć Klausa? - Hanail spytała z nadzieją.
-Jasne, poszukam – odpowiedziałam zwięźle.
-Byłabym bardzo wdzięczna, na pewno nam się przydadzą. 
-Ok, specjalnie dla ciebie przekopię cały dom by znaleźć wszystkie zdjęcia z Klausem.
-Wystarczy kilka, ale najlepiej z tobą, Kolem, Elijaha i…Finnem – słychać było, że to ostatnie imię najtrudniej przeszło jej przez gardło.
-Nie ma problemu, mam jeszcze dużo czasu do piętnastej.
-Skoro tak uważasz.
-No dobra, idę już szukać  - odparłam, chcąc już zakończyć rozmowę.
-Rebekah, chciałam cię raz jeszcze przeprosić, że wczoraj i przedwczoraj odwołałam nasze spotkanie.
-Nic nie szkodzi, jakoś się wyrobimy. Najtrudniej będzie zorganizować miejscówkę.
- O to już się nie martw, ja to załatwię.
-W zaledwie dwa dni? – odparłam z niedowierzaniem – to nie tak łatwe jak sądzisz.
-Heh, to nie będzie takie trudne, zwłaszcza gdy ma się takie wtyki na mieście jak ja! – odparła Hanail w dumą w głosie .
-Według mnie przeceniasz swoje możliwości, ale niech Ci będzie. Powodzenia. 
-Dzięki. Do 15 zdam relacje – rzuciła, wyraźnie niezadowolona moją opinią. 
-Tak więc do 15 Hanail.
Zaraz po rozmowie z Hanail dyskretnie rozpoczęłam poszukiwania zdjęć Klausa. Muszę przyznać, że takie działanie w konspirze nie jest łatwe gdy tłum ludzi uparcie kręci się po mieszkaniu. Czy oni nie mają nic lepszego do roboty?!


Hanail:



Zaraz po zakończeniu rozmowy z Rebeką poszłam przejrzeć swoją kolekcję zdjęć z Klausem. Hmm…większość zdjęć Klausa jakie posiadam podkradłam Caroline. Jak na osobę, która go nie znosi to zdjęć z nim ma dość sporo. 
Przeglądając zdjęcia z różnych imprez nagle zorientowałam się, że przecież nadal nie wiem w co ubiorę się na imprezę urodzinową. Po godzinie przekopywania się przez tonę ciuchów zdecydowałam się na śliczną, białą sukienkę koktajlową. Miałam już nawet do niej odpowiednią kopertówkę. 

Niestety żadne buty nie pasowały. Zostało niewiele czasu do spotkania z Rebeką, ale mimo to postanowiłam lecieć szybko do pobliskiego butiku. W razie czego w domu były cały czas Elena i Caroline.

Skandal! Odwiedziłam 6 sklepów z butami i nadal nie znalazłam nic godnego mojej uwagi. Zmuszona byłam wybrać się aż do Merrero. Uwielbiam ten sklep. To mój mały raj. Tam też błyskawicznie znalazłam idealne buciki na obcasie. Trochę zmęczyły mnie te zakupy więc wybrałam się na małą pizzę do pobliskiej Pizzeri. Nim się obejrzałam było już po 16! Od ponad godziny powinnam siedzieć w mieszkaniu z Rebeką i planować imprezę. Boże, ona mnie zabije! Muszę jak najszybciej wracać!

Elena:



- Hej, szukam Hanail… O, Elena? Ty w Nowym Orleanie? – pierwotna podniosła brwi.
 - Han zaraz przyjdzie. Wejdziesz? – zaproponowałam, ignorując jej pytanie i otwierając szerzej drzwi z lekkim, wymuszonym uśmiechem. 
 - Yyy, jasne – odparła zmieszana. Po chwili stała już za drzwiami bacznie, w ciszy rozglądając się po mieszkaniu. 
- Więc – zaczęłam nieśmiałe przerywać głuchą ciszę – napijesz się kawy, herbaty… może whiskey? – po czym uśmiechnęła się znacząco.  
 - Whiskey z Colą poproszę – odparła i razem skierowałyśmy się do barku. – Co sprowadza Cię do Nowego Orleanu, Eleno? 
 - Jestem z Caroline i Han na wakacjach – oznajmiłam przyrządzając drinka. 
 - Caroline też tu jest? – spytała zdziwiona. 
 - Oczywiście – rzuciłam wręczając pierwotnej gotowego drinka. 
 - Więc Kol mówił prawdę twierdząc, że ją widział –mruknęła Rebekah pod nosem.
 - Klaus wie, że Care tutaj jest? – zapytałam zaniepokojona.
 - Nie do końca – wzruszyła ramionami – Klaus nie uwierzył Kolowi. 
 - To dobrze –odparłam z ulgą wypuszczając powoli powietrze z płuc – lepiej żeby to pozostało niespodzianką. 
 - A gdzie ona właściwie teraz jest? 
 - O tej porze? Zapewne jest w SPA.
 Rebekah pokiwała głową, przez moment zawieszając wzrok na kostkach lodu pływających w jej już na w pół pustej szklance.
 - A jak podoba Ci się w Nowym Orleanie? – zapytała.
 - Jest całkiem fajnie. Na pewno nie można się tu nudzić – odparłam z uśmiechem wciąż pamiętając nasz ostatni babski całonocny wypad.
 - Tak, racja. A co z Damonem? – zapytała nagle. Chyba powoli przestaje krępować się moją obecnością.
 - Został ze Stefanem. – Na szczęście, w odpowiednim momencie rozmowę przerwała nam Hanail, która dosłownie wleciała do mieszkania.
Postanowiłam, że zaraz po urodzinach Klausa wracam do Mystic Falls. Mija już tydzień od mojej ostatniej rozmowy z Damonem, tak bardzo się za nim stęskniłam. Nie wiem dlaczego wyłączył telefon. Chciałabym go chociaż usłyszeć.


Hanial:



Gdy weszłam do domu wpadłam na Rebekę i Elenę. Właśnie wypijały ostatki mojej ukochanej whiskey. Na sam widok pękło mi serce :(

- O, Rebeka, już jesteś? Wybacz za spóźnienie, ale naprawdę miałam nadzieję, że zdążę wszystko załatwić na czas.
- Trochę kazałaś na siebie czekać, ale Elena umiliła mi czas rozmową.
- I widzę, że poczęstowała cię moją whiskey – rzuciłam pogardliwe   spojrzenie w kierunku Eleny.
- Tak jakoś wyszło – odparła posyłając mi pełen zakłopotania  uśmieszek, na co westchnęłam zrezygnowana. 
- Nie ma problemu – przecedziłam przez zęby - kupię sobie nową- nie miałam ochoty kłócić się o dwie szklanki procentów, w końcu musiały na mnie czekać ponad godzinę. 
- Dobra, chyba możemy zaczynać? – Rebeka poczuła się nieco zakłopotana.
- Chyba tak – rzuciła Elena – tylko Caroline jeszcze nie wróciła.
- Jeśli jest w SPA to  powinna być za jakieś 5-10 minut. Możemy zacząć bez niej. Niewiele ją ominie. – stwierdziłam, wskazując dziewczynom dłonią, by siadły przy stole w salonie. 
 - No ok – mruknęła Rebeka i zmrużyła delikatnie oczy. – Na początek powinnyśmy rozdzielić obowiązki  – zarządziła.
 - Ja, jak już mówiłam, biorę na siebie załatwienie miejscówki – odezwałam się, podnosząc lekko dłoń – I tak sobie pomyślałam że ty moja droga, wraz z Care mogłybyście wspólnie zająć się dekoracjami –zaproponowałam spoglądając na Rebeke - Tylko nie wiem, czy nie pozabijacie się nawzajem – dodałam szybko, dostrzegając grymas na jej twarzy. – Ale biorąc pod uwagę iż macie bardzo odmienny gust….nie wiem czy to dobry pomysł…jak na razie to tylko propozycja – starałam się wybrnąć.
 - A Elena co będzie robić? – zapytała Mikaelson, o dziwo nie kontynuując kwestii mojej propozycji. Na całe szczęście!
 - Elena zadeklarowała się, że załatwi nam duuuży tort, z którego wyskoczy…uwaga, uwaga - Care – odpowiedziałam uderzając z Eleną rytmicznie w blat stołu symulując werble.
 - Care będzie wyskakiwać z tortu?! – spytała wyraźnie niezadowolona z pomysłu. – Kto coś takiego wymyślił? – prychnęła.
 Spojrzałam z Eleną po sobie.
 - Tak się składa, że to był mój pomysł – rzuciłam niepewnie – Pomyślałam sobie, że Care wyskakująca z olbrzymiego tortu będzie sporym zaskoczeniem – Klaus z pewnością będzie zachwycony – stwierdziłam stanowczo próbując przekonać Rebekę. 
 - I ona zgodziła się na to? 
 - Nie do końca – odparła Elena. – Jeszcze o tym nie wie.
 - Jak to nie wie?? – Beka spojrzała na nas szeroko roztwartymi oczami.
 - No… po prostu jeszcze jej o tym nie powiedziałyśmy – wyjaśniłam.

- No fajnie. A chociaż normalny tort będzie? – spytała lekko zażenowana. 
 - Spokojnie, ja go upiekę – powiedziałam. –Już wszystko kupione,   została jeszcze sprawa świeczek.
 - Planujecie takie pojedyncze? 
 - No cóż, mogą być i pojedyncze – mruknęłam obojętnie. – Ale  1782 świeczki to chyba trochę dużo? I gdzie je wszystkie pomieścić?
– W sumie masz racje –Rebeka roześmiała się nerwowo -  a na co nam te wszystkie zdjęcia? 
- A to mój kolejny pomysł. Zrobimy tablicę pamiątkową. Co prawda u zwykłego śmiertelnika taka tablica daje dużo lepszy efekt, gdyż wyraźniej widać jak się zmienia. W Klausa przypadku będzie ona pełniła rolę pamiątki - kolekcji wspomnień tych wielu, wielu lat.– wyjaśniłam wszystko.
 - Czyli mamy ci je zostawić? – upewniła się. 
 - Tak, zabierzemy się za to jutro. 
 - No dobra. A teraz co? – spytała Elena. 
Do mieszkania weszła Care. Nie ukrywała, że zaskoczył ją widok naszej wspólnie zebranej trójki.
 - Teraz, gdy już przyszła Care możecie zacząć robić dekorację – powiedziałam spoglądając na nią. – Ja muszę znowu wyjść. Tym razem idę do pracy – westchnęłam ciężko. 
 - Dobra leć, to my zobaczymy się jutro, tak?
 - Tak – odparłam lakonicznie. – Jutro postaram się być bardziej pomocna – chwyciłam torebkę i wyszłam z domu. 


 Poszłam do pracy na nockę, by mieć pewność że nie spotkam się z Kolem. Do póki jakoś nie dowiem się co wydarzyło się na ognisku i jakim cudem znalazłam się w jego pokoju, nie mam najmniejszej ochoty na niego wpaść.  
Po zaledwie 2 godzinach pracy zadzwoniłam do Eleny, błagając żeby przyniosła mi kurtkę. Tej nocy było wyjątkowo zimno, a ja niestety odczuwam zimno jak każdy inny śmiertelnik.
Nagle do baru wszedł Kol! Jak on się tu znalazł? Nigdy bym się go tu nie spodziewała o tej godzinie. Teraz nie mam jak przed nim uciec. Co gorsza za chwile przyjdzie Elena z moją kurtką. Kol nie może jej zobaczyć. On nadal ma jej za złe tą całą historię z zamachem na jego życie.
Elena nie odbierała telefonu. Nagle pojawiła się w drzwiach. Szła w moim kierunku środkiem sali. Musiałaby być niewidzialna żeby Kol jej nie zauważył.
- Sorry ale nic lepszego nie znalazłam –powiedziała podając mi skórzaną kurtkę. – Może być?  
Nagle zza jej pleców wychylił się Kol. 
- Kogo to moje oczy widzą – uśmiechnął się arogancko. Elenę ogarnęło przerażenie– Przecież to Gilbertówna we własnej osobie. Albo jesteś tak odważna, albo tak głupia, żeby pokazywać się dziś tutaj.- Z twarzy Kola znikł sztuczny uśmiech. Zastąpiła go mina pełna gniewu i szaleńczy błysk w oku 
-Może masz ochotę na małe wyrównanie rachunków? Taki przyjacielski dług z przed lat?! 
Kol złapał za stojące obok baru krzesło i roztrzaskał je o blat odstraszając przy tym resztkę pozostałych w barze klientów. Z demonicznym blaskiem w oczach rzucił się na Elenę przywierając ją do ściany. Elena sparaliżowana strachem nie była w stanie wyrwać się z uścisku mężczyzny. 
Musiałam interweniować. Nie mogłam pozwolić by zabił ją na moich oczach. Próbowałam sobie przypomnieć najbardziej bolesne i skuteczne zaklęcie. Udało się, Kol padł na kolana powalony
niesamowitym bólem, który wręcz rozsadzał mu czaszkę. 
Elena oswobodzona z zabójczego uścisku osunęła się na podłogę. 
- Wiej! – krzyknęłam, nadal trzymając Kola zaklęciem z dala od niej. 
Elena wybiegła z baru a ja puściłam niedoszłego zabójcę mojej koleżanki.  
 - Oh Kol, powinieneś uważać z kim zadzierasz – mruknęłam sarkastycznie z lekkim uśmieszkiem, dumna, że dałam rade powalić go na łopatki. – Poza tym popsułeś krzesło i wystraszyłeś klientów. Musi pan pokryć koszta – uśmiechnęłam się jeszcze szerzej. 
W drzwiach na zaplecze stał szef. Z jego zaskoczonej miny można było wnioskować, że czeka mnie długa i poważna rozmowa. Muszę szybko coś wymyślić. Kurczę, kolejne kłopoty.


Elena:



Kiedy zobaczyłam Kola w barze serce mi momentalnie stanęło. Nie wiedziałam czego mam się po nim spodziewać. Wiedziałam, że nie zapomniał o tej całej sprawie, wiem że mi nigdy tego nie wybaczy, ale nie spodziewałam się, że odważy się mnie tam zaatakować. Myślałam, że umrę, że nie ma już dla mnie ratunku. Jak dobrze, że Hanail odważyła się użyć swojej mocy by obezwładnić Kola. Jak dobrze,  że przy tym była. Ale przecież to jej wina, że się tam znalazłam. Przecież wiedziała, że Kol tam jest. Dlaczego po mnie zadzwoniła? Już sama nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć. Teraz musze być na wszystko gotowa, wszędzie, na każdym kroku. 
Wchodząc do domu usłyszałam jak jakiś obcy mi głos wołający moje imię. 
- Elena? 
-Ja? – odparłam rozglądając się na boki.
-Nie, ta druga Elena obok ciebie. – rzekła z sarkazmem, obco wyglądająca, brązowooka brunetka.
-Jestem Nathalie, jestem znajomą Hanail. Od paru dni próbuje się z nią skontaktować. Czy mogłabyś jej przekazać, że ma 24 godziny żeby się do mnie odezwać bo inaczej ją osobiście ukatrupię. Byłabym ci bardzo wdzięczna. Nie zapomnij, to dla mnie ważne. Dzięki.
Znikła równie szybko jak i się pojawiła, zupełnie jak jakiś duch.

Po powrocie do domu natychmiast wskoczyłam pod prysznic. Tak bardzo potrzebowałam gorącej, relaksującej kąpieli – po dzisiejszym emocjonującym dniu byłam wykończona.
Zaraz przed snem zostawiłam dla Hanail kartkę na lodówce:
                                                                                                            
                                                                                                             „Spotkałam niejaką Nathalie (?),
Prosiła, by Ci przekazać, że szuka z Tobą kontaktu 
i masz 24h by się do niej w końcu odezwać. 
Podobno to ważne.
Buziaki: El. :-* ‘’

Hanail :



Pozostał: 1 DZIEŃ do urodzin Klausa.

Po powrocie z pracy znalazłam na lodówce wiadomość od Eleny. Skoro Nathalie uważa, że to takie pilne to postanowiłam się z nią wybrać na spotkanie w sprawie urodzinowej sali tuż przed południem.
Strasznie ciężko było mi wywlec się z łóżka więc na spotkanie wyszykować się musiałam dosłownie w sekundę. 
Dobrze wiedziałam gdzie będzie na mnie czekać. Tam gdzie zawsze spotykałyśmy się 10 lat temu.
Przybyłam na miejsce jako pierwsza. Nie musiałam długo czekać na Nathalie. Zjawiła się jak zwykle z nikąd. Jak duch.
- Ale ty Kida wyrosłaś – przywitała mnie złośliwie.
- Nathalie wiesz że nie lubię jak tak do mnie mówisz  - odpowiedziałam jej ciut poirytowana.
- Oj Han, przestań wiesz że się z tobą tylko droczę -  mówiła z wielkim uśmiechem na twarzy – widzę, że doszła do ciebie moja „wiadomość”. Tak więc potrzebujesz mojej pomocy. W czym rzecz?
- No cóż,  jak chyba pamiętasz, Klaus ma jutro urodziny. Organizujemy małe przyjęcie niespodziankę i potrzebujemy fajnego miejsca. Ty znasz tu wszystkie lokale, masz spore znajomości. Od razu pomyślałam, że będziesz mogła mi pomóc.
- To już jutro? Zupełnie wyleciało mi z głowy. Jasne, że mogę ci pomóc! Ale wiesz, że u mnie niestety nie ma nic za darmo. – rzuciła mi znaczące spojrzenie. Od razu wiedziałam o co może jej chodzić.
- Chcesz się wbić na urodziny Klausa?!
- Wbić?  Dlaczego wbić? Legalnie przyjść na przyjęcie. Z zaproszeniem. W zamian za śliczną salę w promocyjnej cenie. Mogę do pakietu dorzucić pomoc przy dekoracji.
- Ale to ma być przyjęcie rodzinne. – zaczęłam odwieść Nathalie od tego głupiego pomysłu.
- A Care i Elena ? One nie są żadną rodziną Mikaelsonów. 
-Caroline jest jak rodzina, a Elena będzie tylko dlatego, że Care by nie zgodziła by się bez niej przyjść .
- No widzisz wiec ty również możesz zabrać ze sobą jakąś swoją przyjaciółkę – Agrr jaka uparta.
- Nie zrezygnujesz? – zapytałam, mimo iż dobrze znałam odpowiedź..
- Nie! To moja cena.
-No dobra. Coś wymyślę
-Tak lepiej, jak chcesz to potrafisz  –odparła wyraźnie zadowolona –  jak tylko zdecydujecie się zacząć dekorować to dajcie mi znać. Przybędę z pomocą.
- Ok, skoro zrobiłaś się już taka ochocza do pomocy to załatw nam świeczki: 1,7,8,2
-Nie ma problemu. Mam nadzieje, że korzystając z okazji umówimy się po imprezie na jakiegoś drinka. Koniecznie musisz mi opowiedzieć co zmieniło się u Ciebie przez te wszystkie lata.  
- Ok, no problemo. – Gdy odwróciłam się w jej kierunku już jej nie było. 
Znów znikła tak szybko jak się pojawiła. Nie wiadomo jak, nie wiadomo skąd…


Caroline:



Hanail gdy tylko wstała, poszła sobie na miasto, a ja sama muszę od rana znosić Rebekę. 
Uduszę  Han za ten jej pomysł. Jak ona mogła mi to zrobić, przecież bardzo dobrze wie jak nie znoszę Rebeki. Ta kobieta nie ma za grosz gustu. O wszystko się czepia. Jest po prostu zazdrosna. Od razu widać, że jestem od niej dużo ładniejsza. Na szczęście po ciężkich, wspólnie spędzonych na wymyślaniu dekoracji CZTERECH godzinach wróciły Han i Elena.
Jeszcze 5 minut sam na sam z tym pierwotnym bezguściem i doszłoby chyba do rękoczynów.
Hanail po powrocie pokazała nam salę na której odbędą się urodziny Klausa. Wspólnie zabrałyśmy się za jej dekoracje a po powrocie do domu dokończyłyśmy „tablicę wspomnień”.
A wieczorem gwóźdź programu: zakupy w centrum handlowym. Na szczęście rozdzieliłyśmy się. Po całym dniu przygotowań przydało mi się trochę samotności. Zbiórka koło fontanny na pierwszym piętrze, za trzy godziny.
Około 20 spotkałyśmy się na wyznaczonym miejscu. Zaczęłyśmy pokazywać sobie wzajemnie kto co kupił Klausowi. Ja: boskie, markowe perfumy i duży magiczny kubek – taki reagujący na temperaturę napoju.

Rebeka: komplet farb, zegarek i zapas whiskey „Single Malt”.  Han i Elena były podejrzanie tajemnicze. Nie chciały mi pokazać co maja dla Klausa. Dowiedziałam się jedynie, że robią mu dodatkową niespodziankę i że ja będę mogła im w tym pomóc. Fajnie, lubię niespodzianki. Zawsze nie mogę się doczekać.
Gdy wróciłyśmy z miasta byłyśmy wykończone. Cały dzień przygotowań powalił nas z nóg, a przecież jutro musimy być w najlepszej formie. 
Hanail zaoferowała się, że przygotuje nam przywracającą energię kolację. W międzyczasie my ogarnęłyśmy nasze zmęczone ciała: gorąca kąpiel, maseczka, peeling. 
Han podała nam swoją mistrzowską jajecznicę z pieczarkami, mięsem, cebulą, ogórkami i żółtym serem. Do tego lampka krwi, B+.
Zupełnie nie rozumiem czemu Hanail nie pije krwi, przecież w połowie też jest wampirem. Zamiast tego stosuje jakieś krwio-podobne świństwa. Eh, nie wie co traci.


Hanail:



Czeka mnie bardzo pracowita noc. Wszystkie potrawy są na mojej głowie. Mam zamiar dać z siebie wszystko. Po wszystkim planuję przespać chociaż pół godziny.
Na liście mam :
*Gołąbki
*Czerninę – edycja dla wampirów: z ludzką krwią.
*Szaszłyki
*Wypełniona krwią fontanna.
*Rolada
*Krokiety
*Muffinki
*Ciasto kokosowe z alkoholem


Dzień urodzin Klausa

Niestety, mimo wszelakich starań nie pospałam sobie. Za to dziewczyny wyspaly się za wszystkie czasy. Care tradycyjnie miała do mnie pretensje, że jej wcześniej nie obudziłam, ale uspokoiłam ją, że dziś mamy spory zapas czasu. Gdy tylko weszła do kuchni stanęła jak wryta. Nie mogłam przestać śmiać się z jej miny.
-Ale jak? Kto? To nie możliwe. Czy ty? Ty to? Ale jak?...
-Spokojnie Care. Tak to wszystko moje dzieło. Ciężko pracowałam kiedy wy sobie smacznie spałyście. Teraz trzeba to tylko nieco udekorować i gotowe! Ze wszystkim zdążyłyśmy na czas. 
-Nie spałaś całą noc? – po Care było widać, że się tym wyraźnie przejęła. 
-Tak jakoś wyszło. A teraz koniec pytań. Idź obudzić naszą śpiącą królewnę.
O 12 przyszły Rebeka i Nathalie. Wspólnie wybrałyśmy się na salę by dokończyć ją dekorować. Elena pojechała już po jedzenie, a mnie czekała rozmowa z Care. Skoro już zobaczyła ten olbrzymi tort.
- Jakie cudeńko, ale po co taki wielki?
- cieszę się, że ci się podoba. Ten tort jest specjalnie zarezerwowany dla ciebie. – nie miałam pojęcia od czego zacząć. Strasznie zwlekałam z tym żeby jej w końcu powiedzieć że to właśnie ona jest naszą główną urodzinową niespodzianką. 
- Ale nie rozumiem, jak to dla mnie? Han co ty kombinujesz?
- Mówiąc wprost – Masz tam wejść, a następnie wyskoczyć z niego przed Klausem na imprezie. Tadaaaam! 
- Że co?? Chcesz żebym wyskoczyła z tego czegoś, tak przy wszystkich?
- Tak, właśnie o to mi chodzi – szczerze mówiąc miałam nadzieję, że spodoba się jej ten pomysł. Mimo, iż nie jest to w jej stylu.
- Han chyba sobie żartujesz! Nie ma mowy! –Wykrzyczała Care robiąc tę swoją naburmuszoną minę.
- Gdy tu przyjeżdżałyśmy powiedziałaś, że zgodzisz się na każdy mój pomysł.
- Ale nie na coś takiego, za dużo ode mnie wymagasz.
- Care, może przekonam cię obiecując, że po imprezie wyjedziemy z Nowego Orleanu? -  Nie miałam jej nic lepszego do zaoferowania, a nie mogłam pozwolić jej popsuć całą niespodziankę. 
- Ale obiecujesz? Zaraz po jego urodzinach? Tak? – zmieniła ton. 
- Eh, niech stracę.
- Skoro tak, to ok. Zgadzam się. 
- Ej, nie przypuszczałam, że aż tak ci się tu nie podoba! To przykre. – nie miałam ochoty dłużej z nią dyskutować.
Nadeszła w końcu pora by wszystko zacząć. Rebeka wcześniej podzwoniła po rodzinie prosząc by wszyscy pilnie wstawili się w danym miejscu o określonej porze.
Ostatni na sali pojawił się oczywiście Klaus. Nie jestem w stanie opisać jego miny gdy zobaczył nas wyskakujących ze wszystkich stron z radosnym okrzykiem „Najlepszego Klaus!” Na szczęście był bardzo mile zaskoczony niespodzianką. Zauważyłam, że Klaus nie poznał mnie. Nie ma się co dziwić. Po 11 latach z pewnością stracił nadzieje, że jeszcze kiedykolwiek zobaczy w Nowym Orleanie swoją małą Han. Mój widok był dla niego nie lada zaskoczeniem. Ale największa niespodzianka dopiero przed nim.

Zgasły światła. Wszyscy zebrali się na środku. Podjechałyśmy olbrzymim tortem naprzeciw Klausa. Pierwsze wrażenie super, Klaus był mega zdziwiony. Odśpiewaliśmy naszą wersję „sto lat”, solenizant pomyślał życzenie, zdmuchnął świeczki i BUM! Zgodnie z planem z tortu wyskoczyła Care. Wyglądała fenomenalnie w zmysłowej, czarnej, skórzanej sukience.
Oczy Klausa zabłysły. Z pewnością chciałby zostać z Care sam na sam. Ale impreza trwała w najlepsze. Gdy Care wyszła już z tortu a oklaski i odgłosy zachwytu ucichły próbowałam zmyć się w cień by chociaż na chwilę Klaus mógł pogawędzić na osobności z Care.
-Hanail, a ty się gdzieś wybierasz? Chyba za wcześnie by uciekać z imprezy. W końcu to wszystko to twoje dzieło – powiedział po czym objął mnie ramieniem i zaciągnął do stołu. 
- Ale będę mogła sobie pójść gdy ci się już znudzę?
- Zobaczymy….czy mi się znudzisz.
Po paru godzinach opowiadań co u mnie, co u niego i tak dalej, w końcu byłam wolna.
Przyszedł czas na prezenty i ten jadalny tort. Znów odśpiewaliśmy „sto lat”, wszyscy zaczęli składać Klausowi życzenia i wręczać upominki.
Musiałam się przewietrzyć. Za dużo emocji jak na jeden raz. Teraz musiałam pilnie wymyślić jak przekonać Caroline żeby jednak została w Nowym Orleanie. Nic mi nie przychodziło do głowy. Tak ochoczo zgodziła się stąd wyjechać, że wątpię bym wymyśliła coś równie przekonującego. Coś mi mówiło, że powinnyśmy tu jeszcze trochę zostać. Miałam dziwne przeczucie, że najlepsze dopiero przed nami. 
Nagle zorientowałam się, że na przyjęciu nie dostrzegłam Finna. Czyżby nie miał zamiaru się pojawić? 
Jak na życzenie, poczułam piorunujący ból w kręgosłupie – to był Finn.
- Oh moja mała Hanail…taka mądra czarownica, a taka nieodpowiedzialna. 20 lat nie starczyło by nauczyć cię, że małe dziewczynki nie powinny szwendać się po zmroku? To bardzo niebezpieczne – wyszeptał Finn tuż zza mych pleców – a jednak dałaś się podejść. Tak przewidywalna. Oh Han…nie domyśliłaś się, że także dziś spróbuję cię zabić?
- Sądziłam, że masz więcej klasy. Nie przypuszczałam, że w dzień urodzin własnego brata zechcesz zabić mu najbliższą przyjaciółkę. 
- Najbliższą? – zaśmiał się ironicznie – z tego co widzę wymienił cię na tę Carolin, czy jak ją tam zwą. Chyba już nie jesteś mu potrzebna. 
Niestety chyba miał rację. Zeszłam na drugi plan. Dziś Carolin była dla niego najważniejsza.
Nagle ból w kręgosłupie się pogłębił. Zrobiło mi się ciemno przed oczami, poczułam fale gorąca i smak krwi w ustach. Finn miał mnie w garści. Nie mogłam się ruszyć. Poczułam jak osuwam się na ziemię. Jak przez mgłę widziałam ironicznie uśmiechniętą twarz Finna. Nagle z oddali usłyszałam głos Kola. Przyszedł mnie uratować? On? Przez chwilę słyszałam jak się kłócą, następnie straciłam przytomność.


Kol :



-Finn, co ty robisz?! – wykrzyknąłem widząc Hanail zwijającą się z bólu na chodniku, a nad nią triumfującego Kola.
- Nie wtrącaj się! Wyrównuje swoje rachunki! – odrzekł z dumą w głosie.
- Oszalałeś? Właśnie dziś? W urodziny własnego brata? Parę metrów dalej wszyscy siedzą w sali! – najmniej zależało mi na powodzeniu imprezy. Chodziło mi o dziewczynę. Nie mogłem pozwolić jej umrzeć. Tylko ona mogła wyjaśnić mi jakim cudem uzyskała taką moc. Moc, która pozwala jej być silniejszą od Pierwotnego. To było teraz dla mnie ważniejsze od  całej reszty. 
- W nosie mam te głupią imprezę! Mam swoją misję i nie próbuj mnie powstrzymać! 
- Masz pecha. Dziewczyna dziś nie umrze. – zlekceważyłem protesty Finna. Podniosłem Han i dyskretnie zaniosłem do wynajętego nad salą pokoju.
Nim się spostrzegłem Finn stał już w drzwiach pokoju. 
- Chroniąc ja popełniasz poważny błąd Kol. Ona nie jest taka niewinna za jaką ją uważasz. Ona stanowi dla nas zagrożenie. Ma większą moc niż Klaus.
- Żartujesz sobie? Przecież to zwykła, młoda wiedźma. – powiedziałem to, mimo iż wiedziałem, że w dziewczynie drzemie tajemnicza moc.
- To hybryda! Czarownicy i wampira!
- Bredzisz Finn, omamia cię zawiść do tej dziewczyny!
- Uwierz mi Kol, wiem co mówię!
- Nie ma takiego czegoś jak hybryda czarownicy z wampirem. Każda czarownica po kontakcie z krwią wampira również staje się wampirem. Tego nie da się od tak połączyć po połowie. To niemożliwe. – wytłumaczyłem, ale Finn nie dawał za wygraną. Bredził jak szaleniec. Nie mogłem już tego dłużej słuchać – Nie będę tolerował twoich szaleńczych ataków agresji Finn. Omal nie zabiłeś niewinną dziewczynę. Wyjdź póki panuję nad sobą!!
Hanail nadal była nie przytomna. Nie wiedziałem jak mogę jej pomóc więc postanowiłem iść po Rebekę. 
-Beka, mamy problem.
-Co się stało?? 
-Finn oszalał. Zaatakował Hanail gdy ta poszła się przewietrzyć.
-Że co? Gdzie ona teraz jest? Co on jej zrobił? – Beka była przerażona.
-Zachowuj się spokojnie, nie chcę skandalu. Jest w pokoju na górze. Idź do niej, a ja spróbuję przemówić Finnowi do rozsądku.
-Kol, co ty kombinujesz? – Rebeka chwyciła mnie za ramie.
-To już moja sprawa – odparłem i w pośpiechu wyszedłem z sali.
Pobiegłem do mieszkania Klausa, które znajdowało się parę ulic dalej. Zacząłem przewracać szuflady w poszukiwaniu dębowego kołka. Klaus zawsze trzymał w domu takie rzeczy. 
Byłem tak podenerwowany, że zostawiłem uchylone drzwi. Nagle pojawił się w nich Elijaha.  
-Kol? Co ty u diabla tu szukasz?
-Yyyy…szukam coś bardzo ważnego. Bardzo się śpieszę.
-Wyglądasz jakbyś chciał kogoś zabić – zaśmiał się Eliah. Mimo to miał rację.
-No jakbyś zgadł – odparłem z poważną miną trzymając w dłoni znaleziony w końcu bały kołek.
-Kol, co ty wyprawiasz? Kogo chcesz zabić? – Elijaha zrobił krok w tył. Dopiero teraz dostrzegł gniew malujący się na mojej twarzy.
-Finn. On już doszczętnie oszalał. Zaatakował Hanail na imprezie urodzinowej Klausa. Twierdzi, że ta nic nie znacząca czarownica jest dla nas jakimś zagrożeniem. On postradał rozum Elijaha, teraz to ON jest dla nas niebezpieczny. Nie wiem czy dziewczyna z tego wyjdzie.
-Kol, uspokój się. Na pewno da się to jakoś wyjaśnić. Nie możesz tego zrobić.
-Niby czemu nie. Już dawno ktoś powinien zrobić z nim porządek. Tego już za wiele. Nie wtrącaj się i pozwól mi przejść.
-Nie pozwolę na to!
-To nie twoja sprawa! Przepuść mnie!
-NIE!
Nagle w drzwiach pojawił się Klaus. Był z Caroline. Najwyraźniej impreza już się skończyła. 
-Co tu się wyprawia?! Wasze krzyki słychać już na ulicy? Kol na co ci ten kołek? O co tu chodzi chłopaki??!
-Nie ważne. Ja już wychodzę.
-Nie możesz pozwolić mu wyjść. On chce zabić tym kołkiem Finna! – wykrzyczał spanikowany Elijaha.
-Co? Ale za co? – zapytał Klaus.
-To moja sprawa – nie chciałem mówić przy Caroline, że jej przyjaciółka właśnie walczy o życie w hotelowym pokoju, bo jakiś wampir ma głupie pomysły. 
-Kol twierdzi, że Finn oszalał. Zaatakował Hanail pod salą gdzie było przyjęcie. Teraz Kol chce się zemścić – Elijaha odpowiedział za mnie.
-Ale jak to zaatakował Han? Co z nią? Żyje? – Carolin zalała się łzami. Właśnie tego chciałem uniknąć.
-Chciał zabić Han? Finn? Gdzie on teraz jest? – wykrzyknął Klaus. Nie spodziewałem się, że tak go to zdenerwuje.
-Klaus, Kol, uspokójcie się. Musimy to przemyśleć. Nie róbcie głupot! – Elijaha próbował nas powstrzymać. Ale mógł jedynie krzyczeć z daleka bo właśnie biegliśmy na poszukiwania Finna.

Caroline :



Nadal byłam w szoku po tym co usłyszałam od Kola. Nie wiem co napadło Finna. Przecież Han jest kompletnie niewinna. Poprosiłam Eliaha by zawiózł mnie do hotelu. Musiałam zobaczyć Han.
W pokoju siedziała Rebeka. Han wyglądała bardzo kiepsko. Była zimna jak lód i koszmarnie blada. Miała sine usta. 
-Co z nią? Próbowałaś ją obudzić? 
-Nie wiem jak mogę jej pomóc. Nie wiem co zrobił jej Finn, ale ona jest bardzo słaba – w oczach Rebeki lśniły łzy - Musimy czekać na pomoc.
-Oh Han, trzymaj się, proszę, bądź silna! Nie zostawiaj mnie samej. – nie mogłam powstrzymać płaczu. – Han, proszę cię…
W drzwiach stanął Klaus. Oczy lśniły w gniewie, ciężko dyszał, dłonie miał całe we krwi.
-Klaus, co się stało? Gdzie Kol? Co z Finnem?
Klaus nie odpowiadał. Tylko stał i patrzył na Han. Spodziewałam się najgorszego. Ale teraz najważniejsze dla mnie było życie Hanail. Ona nie może tak po prostu umrzeć. 


xxxxxxxxxxxxxxxxxxx
W końcu urodziny Klausa i jest Finn, 23:23 ktoś mnie kocha :*
Dziękuje wam że znajdujecie czas na moje pomysły, dzisiaj jeden z najdłuższych rozdziałów :P
Życzę weny, pomysłów, szczęścia, paska na świadectwie, oby do wakacji :)
Jeszcze raz dziękuję  ArtisticSmile i A. Szymon.
Już tak na koniec trzymajcie za mnie kciuki bym dostała 6 z francuskiego - pani pyta a ja zamiast się uczyć to pisałam rozdział :) :P

czwartek, 29 maja 2014

Rozdział IV


Hanail :



Wróciłam do domu po trzeciej rano, miałam nadzieję że dziewczyny będą jeszcze spać.
Wiem że gdyby Care dowiedziała się o której wróciłam zrobiła by mi straszną awanturę.
Gdy weszłam do domu usłyszałam że ktoś korzysta z łazienki , serce mi przez chwile przestało bić a tętno przyśpieszyło, ręce strasznie mi się trzęsły, ale wiedziałam że muszę się wziąć w garść, jakoś się z tego wykręcę nawet przy Care.
Chociaż psychicznie przygotowałam się na ‘’rozmowę’’ z Care, to modliłam się by to nie była ona.
Po awanturze znowu miałaby te swoje dzikie pomysły zwłaszcza jakby się dowiedziała że cały ten czas spędziłam z osobą płci przeciwnej.
Zaraz wymyśliłaby że albo byłam na randce z Elijaha, albo jeszcze gorzej, boję się tego co siedzi jej w głowie – skąd ona czerpie takie pomysły?
Dzisiaj mam szczęście z łazienki wyszła Elena, w ogóle kto normalny o 3 rano bierze prysznic, godzina trzecia jest do spania nie do szwendania się po domu.
Można było zauważyć że była zdziwiona moim widokiem o tej godzinie.
- myślałam że jak na noc nie wróciłaś to przyjdziesz dopiero o 8 albo 9.
- stęskniłam się za wami więc wróciłam wcześniej J 
- wcześniej ?
- tak, i wolałam by Care nie dowiedziała się że wracam dopiero dzisiaj, więc wracam kiedy ona śpi.
- wszystko rozumiem, skoczę się przebrać i już wracam
- ok, zaparzę kawę przyda nam się zwłaszcza tak wcześnie
- zwłaszcza tobie.
- masz rację zwłaszcza mi, zwłaszcza iż dzisiaj lub wczoraj jeszcze nie spałam.
Poszłam do kuchni zaparzyć kawę i zacząć robić kanapki na śniadanie dla Care, mam nadzieję że Elena mi pomoże.
-No więc już jestem, gdzie byłaś tak długo ?
- Byłam na spacerze po Nowym Orleanie, no wiesz jesteśmy już tu prawie tydzień a  wcześniej jeszcze nie miałam możliwości  spacer po swoim rodzinny mieście, więc zrobiłam to wczoraj, Nowy Orlean nocą jest piękny.
- A nie byłoby lepiej jakbyś rano wybrała się na swój spacer? Wiesz jaka jest Care, nie chce cię pouczać w końcu jesteś już dorosła i wiesz co robisz mimo że dla Care jesteś jak siostra. Ja po prostu radzę Ci bys była ostrożniejsza jeśli mamy spędzić ten wspólny czas bez żadnych niemiłych niespodzianek Tak byłoby bezpieczniej,bo nocą jest ciemno i Nowy Orlean staje się jeszcze groźniejszy niż rano - wampiry tu czują się bardzo pewnie.
- Przestań nie jestem zupełnie taka bezbronna, a po drugie byłam z Elijaha.
- Z Elijaha ? Skąd się znacie ?
- To dość długa historia ale można w skrócie powiedzieć że uratował mi życie przed własnym bratem.
- Klaus próbował cię zabić ?
- Klaus? Nie, wiem że dużo osób go uważa za potwora np. ty – i ty masz powody żeby tak uważać i cię całkowicie rozumiem,ale on  był dla mnie jak ojciec zastępczy tak na 9 lat, był to mój główny opiekun. Nie wyobrażam sobie Klausa w roli głównej próbującego mnie zabić.
- Więc kto?
- Finn.
- To ten który zdradził swoje rodzeństwo próbując ich zabić ?
- Ta, chyba mówimy o tej samej osobie. Tylko że w między czasie ‘’poluje’’ na mnie i moich bliskich.
- To musi być straszne żyć w strachu że w każdej chwili może ci on coś zrobić.
- Kiedyś tak, teraz to on powinien uciekać przede mną po tom co zrobił moim bliskim
- Co się stało ?

Nowy Orlean, 13 listopada 1994
Był to burzowy jesienny wieczór, w tamtym czasie już od 2 tygodni  mieszkałam z Klausem na obrzeżach miasta, ale jak to ja miałam w zwyczaju znowu uciekłam z domu, sama nie wiem dlaczego to robiłam w końcu Klaus dawał mi wszystko co chciałam.
Tego dnia jednak powinnam zostać w domu. Od kilku dni w Nowym orleanie chodziły pogłoski że szczupły brunet razem z młodą i zgrabną blondynką szukają mnie – wiedziałam że ten mężczyzna nie ma co do mnie dobrych zamiarów, ale bardzo chciałam zobaczyć się jeszcze raz z moją mamą.
Byłam pewna że dam radę zobaczyć się z mamą omijając tego faceta, po ucieczce do Nowego Orleanu szukałam mojej matki przez 2 godz. W końcu pomyślałam że może wyjechali gdzie indziej mnie szukać. Gdy miałam zamiar już wrócić do domu poczułam że jestem unieruchomiona przez dwóch dorosłych mężczyzn zapewne byli oni zahipnotyzowani przez tego faceta który mnie szukał bo wyglądali jak zombi.
Nie długo później przede mną stanęła zgrabna blondynka – była to moja matka ucieszyłabym się jakby nie to że była ona popychana przez bruneta.
- Jak mniemam Hanail, tak? Ile ty masz lat? Czy taka mała dziewczynka o tej porze nie powinna już leżeć w łóżeczku i spać? Bo na pewno nie powinna chodzić sama gdy jest tak ciemno.
W każdym razie wiesz trochę się ciebie naszukałem twoja mamuśka nie jest zbyt wylewna jeżeli chodzi o ciebie, a żeby zacząć potrzebowałem ciebie. Upiekę 2 pieczenie na jesiennym ogniu.
więc jak już jesteśmy w komplecie możemy zacząć ?
Na moich oczach on ją torturował aż się nie wykrwawiła, tak bardzo chciałam jej pomóc  ale nie dawałam rady bo zostałam potraktowana werbeną, żałowałam że półtorej roku temu oddała ona mi swoją całą moc, w tamtym momencie była ona bezbronna a ja w wieku 5 lat nie potrafiłam zbytnio czarować. Wcześniej nie wiedziałam o co mu chodziło z tym „ upiekę 2 pieczenie na jednym ogniu”
Zapewne mnie też chciał się pozbyć, po tym na co musiałam patrzeć poddałam się, wtedy wkroczył Klaus  złapał oby dwóch mężczyzn którzy mnie trzymali i wyrwał im serca, po czym mnie zabrał do domu. Była to pierwsza drastyczna rzecz którą przy mnie zrobił.
Następnego dnia tłumaczył mi bym nigdy już sama beż informacji nie wychodziła, bo grozi mi niebezpieczeństwo nie tylko ze strony jego brata.
Załatwił mi ‘’lekcje’’ magii u swojej znajomej wiedźmy, bym mogła wykorzystywać  swoje obydwie natury.

Teraźniejszość:
- To straszne co on ci zrobił, nie powinnam cię o takie rzeczy  wypytywać.
- Jest ok. To było dawno co miałam już się smucić to się na smuciłam, teraz jest już dobrze.
- wiem że to nie prawda bo sama przeżyłam śmierć rodziców i do tej pory na samą myśl ciarki mnie przechodzą.
Elena miała rację to tak nie przechodzi samo to się pamięta i zawsze tak samo boli, ale nie potrzebuje jej współczucia sama dużo przeszła, nie powinna się mną przejmować.
-No więc  żeby już nie drążyć tematu, może  powiesz co cię więcej łączy z Elijaha ?
- Mnie nic, skąd taki pomysł? Wiesz po Caroline spodziewałabym się takich podejrzeń, ale po tobie Eleno nigdy do głowy by mi nie przyszło że coś podobnego wymyślisz.
- No bo wiesz Elijaha jest honorowy, szlachetny i przystojny – w prost ideał
- Jeżeli taki ideał to czemu jesteś z Damonem a nie z nim? Poza tym to masz rację jest honorowy, szlachecki przystojny ale też odpowiedzialny jest on przeciwieństwem mnie oprócz tego że jestem szaleńczo ładna. Elijaha jest dla mnie jak brat.
- Ale przeciwieństwa się przyciągają
- ty już mnie nie denerwuj mówię że jesteśmy co najwyżej przyjaciółmi, nic więcej. Lepiej pomóż mi z kanapkami byśmy szybko je zrobiły i byś mogła je zjeść bo jak jesteś głodna nie jesteś sobą, i masz pomysły jak Care. Pozwolisz że się zdrzemnę na chwilę, zanim Care wstanie.


Caroline :



Gdy się zwlekłam z łózka była 11:30, czemu dziewczyny nie obudziły mnie wcześniej przecież dzisiaj idziemy na miasto do centrum handlowego, a żeby tam się wybrać muszę w pełni się przygotować, mam tak mało czasu – muszę wziąć prysznic, ubrać się, uczesać, umalować, zjeść śniadanie na to wszystko muszę mieć czas, a go nie mam. Słyszałam że ktoś nadchodzi.
-O Care już wstałaś ?
- Już ?? zaraz 12 a ty mówisz już?
- nie ma pośpiechu, mamy całe wakacje do dyspozycji, a ty zawsze zabiegana. Po drugie jest weekend dlatego razem z Eleną pozwoliłyśmy ci dłużej pospać byś się wyspała. Po trzecie Jake jeszcze nie przyszedł po nas.
- jaki Jake ??
-Nasz dzisiejszy lokai – jakoś tak, będzie nosić nasze zakupy
-Zahipnotyzowałaś kogoś by nosił nasze zakupy?
-jasne że nie, ja taka nie jestem, próbuje żyć jak człowiek więc poszłam z nim na układ – on będzie mieć ‘’dowody’’ na to że jesteśmy razem, a ja nie będę musiała nosić naszych zakupów.
-ile on ma w ogóle lat?
- 17
- chodzisz z siedemnastolatkiem ?
- nie, w prawdzie jest mądry, przystojny, dobrze się uczy ale jak dla mnie jest za młody
-więc o co chodzi  z tym że musi mieć dowody na coś co nie jest prawdą
- jest trochę nękany przez swoich znajomych więc powiedział im że ze mną chodzi.
- to znaczy ze nie jesteście razem?
- Care wiem że uważasz mnie za niemoralną osobę ale żebym ja chodziła ze 17-latkiem to oszalałaś, jasne że nie jestem z nim. Poznaliśmy się przez internet i na skype się umówiliśmy każdy na tym korzysta.
-Dobra ja idę pod prysznic, a ty możesz iść robić co ... możesz sobie iść
-Wypędzasz mnie z naszego pokoju? Jak tak to sobie już idę, doba nie śpiesz się mamy czas.

Hanail :


O 14 przyszedł Jake, na szczęście Care się wyrobiła w czasie i już była gotowa jak z resztą my też.
Od razu wyruszyłyśmy w stroną centrum handlowego na rozkaz Caroline, wzięłyśmy Jake’a pod pachy i ruszyłyśmy wampirzym tempem, już dawno nie widziałam takiej frajdy z ‘’szybkiego’’ chodzenia.
Zaraz staliśmy wszyscy na ruchomych schodach prowadzących do środka centrum handlowego. Pierwszy nasz przystanek był w H&M później w Croppie, a pod koniec w House, a w między czasie wstąpiłyśmy do kilku obuwniczych – musiałyśmy zaopatrzyć się w nowe ciuchy na resztę wakacji i na urodziny u Klausa która zbliża się wielkimi krokami.
Kupiłyśmy kilka rzeczy Jake'owi  żeby był bardziej ‘’na czasie’’.
Ostatecznie na koniec naszej podróżny wstąpiłyśmy do Troll’a zobaczyłam tam piękną czarną skórzana sukienkę , błagałam Care by ją założyła wiedziałam że będzie leżeć jak ulał, ona niestety nie chciała za bardzo jej ubierać, ale ja zawsze muszę postawić na swoim więc w końcu sukienka była na Care.
-Tak jak myślałam, pasuje jak ulał, i w dodatku podkreśla twoje długie nogi.
- Jest zbyt obcisła i zbyt krótka
- Taka ma być, nie narzekaj dla ciebie mogę zmienić swoją orientacje tylko jej nie ściągaj
-Niech ci będzie możemy ją wziąć, ale ja ci już mówi że nie będę jej nosić
- Zobaczysz że będziesz ją nosić, co najmniej 2 razy będzie ona na tobie


Zbliżał się wieczór więc szybko wróciłyśmy do domu, by się przebrać na ognisko w lesie.
Ja założyłam jasne długie jeansowe spodnie, czarny sweterek, czarne lity i zieloną wiatrówkę,
Care ubrała czerwoną sukienkę w groszki, brązowa skórzaną kurtkę i brązowe botki na płaskim obcasie,
Elena włożyła fioletową bluzkę, ciemną jeansową katanę, granatowe rurki i czarne wysokie botki.
Szłyśmy wolnym krokiem bo wyszłyśmy dosyć wcześnie,  po drodze zahaczyłyśmy o budkę z lodami, wtedy przypomniały mi się czasy kiedy to Klaus zabierał mnie na lody, do tej pory zawsze biorę amerykańskie śmietankowe lody ze szczekającą posypką i polewą toffi.
W brew naszym przekonaniom na ognisku było już dość dużo osób, a impreza już się nieźle rozkręciła.
Na początku przez jakąś godzinę trzymałyśmy się wszystkie razem, dopóki Elenę nie zaczepił Derec, od razu było widać że jest bardzo zainteresowany nią. Mi i Care wydawało się że jest  fajnym chłopakiem, więc zostawiłyśmy ich samych, ale jak skrzywdzi mi Elenę to będzie miał ze mną do czynienia. Caroline też nie musiała długo czekać by ktoś ją docenił, muszę zacząć się zadawać z brzydszymi dziewczynami chociaż wtedy bym nie zostawała sama.        

Usiadłam przy barze i zamówiłam butelkę burbonu nie miałam dzisiaj zamiaru się bawić, nie dzisiaj, nie w rocznice śmierci mojej mamy.  Tak byłam zamyślona że nawet nie zauważyłam że siedzie obok znanego mi  brązowookiego bruneta, zorientowałam się o tym dopiero gdy zaczął do mnie mówić
- Nie pomyliły ci się strony baru?
- Dzisiaj mam wolne, więc  nie.
-A co cię tak gnębi, że próbujesz na siłę się upić ?
- Świętuje
-Serio świętujesz ??? w bardzo dziwny sposób, świętujesz tak jakby ktoś ci umarł
Po tym co on powiedział poczułam jakby wbijał mi sztylet w serce, nie wytrzymałam  i automatycznie jednym ruchem ręki rzuciłam go na drugi koniec lasu, nie chciałam go krzywdzić nie wiedział ale nie mogłam popuścić mu tego płazem. Dopiero po tym co zrobiłam zaczęłam zastanawiać się jakie mogą być tego konsekwencje, a mogą być spore więc od razu zamówiłam kolejną butelkę burbonu by już nie myśleć o tym.
Jak na pierwotnego wampira Kolowi długo zajęło dojście znowu do baru.
Podczas nieobecności Kola usiadłam przy ognisku by zrobić sobie kilka pianek, i nagle urwał mi się film.
Przebudziłam się o jakiejś dziewiątej rano, czułam że leżę na czymś bardzo twardym i ciepłym, niczego nie pamiętałam, gdy otworzyłam oczy ujrzałam beżowy pokój w starym stylu wyposażony w meble starego typu,  gdy wstałam z łóżka dopiero zauważyłam że jestem w jednym pokoju z Kolem? Jak najszybciej chciałam się wydostać z tego pokoju, ale gdy próbowałam wyjść  zobaczyłam Rebekę szybko zamknęłam drzwi by ona mnie nie zauważyła, musiałam wymyślić coś żeby wydostać się domu pierwotnych niezauważona, jedyne co mi pozostało to wyjść oknem dachowym.
Przez całą drogę do domu wymyślałam wymówkę którą się wytłumaczę przed Care i Eleną, było to bardzo trudne zwłaszcza że sama nie wiem co sie ze mną wieczorem działo jedyne co pamiętam to to że przy ognisku robiłam sobie pianki a później obudziłam się obok Kola a dokładnie to na nim. Jak o tym myślę to za każdym razem ciarki mnie przechodzą jak ja się tam dostałam??
Weszłam do domu, i od razu ujrzałam moje dwie dziewczynki na pełnym kacu,  wakacje ze mną im nie służą ja je demoralizuje wręcz – to kolejny raz kiedy jesteśmy na kacu, Damon nie byłby zadowolony z tego że nie dość że zostawiłam Eleną z jakimś chłopakiem sam na sam to jeszcze wróciła z tego spotkania wstawiona, lepiej żeby to co tu się dzieje zostało między nami.
Dzisiaj ustaliłyśmy z dziewczynami że przesuniemy nasze plany o jeden dzień byśmy mogły wrócić do normy, niedługo później zadzwoniła do mnie Rebakah żeby umówić się na spotkanie związane z przygotowaniem urodzin Klausa, umówiłyśmy się na jutro, będę musiała się modlić by Caroline i Rebakah się nie pozabijały przy przygotowaniach.
Później z dziewczynami  zrobiłyśmy sobie dzień filmów.

xxxxxxxxxxxxxxxxxx

No i jest w końcu 4 rozdział, wybaczcie że musieliście czekać 3 tygodnie ale po obejrzeniu ostatniego odcinka TVD załamałam się śmiercią Damona i dodatkowo wszystkie moje ulubione seriale mają dopiero nowe sezony w październiku więc wena mnie opuściła całkowicie, dodatkowo musiałam też po chorobie uzupełnić zaległości co też do końca jeszcze nie zrobiłam.
 Dziękuje wam że nadal jeszcze ze mną jesteście i że mnie wspieracie, to dzięki wam mam motywacje by dalej pisać za co dziękuje :*
Trzymajcie za mnie kciuki, bo jutro mam sprawdzian z anglika z mowy zależnej.
Życzę weny, pomysłów, oby do weekendu, ciepełka, słoneczka, mniej deszczyku.

czwartek, 8 maja 2014

Rozdział III


Hanail:



Wczoraj w nocy podczas naszego małego wypadu do baru powiedział dziewczyną że jesteśmy w Nowym Orleanie, wczoraj tak bardzo się tym nie przejęły bo były kompletnie pijane, ale dziasiaj zapewne jek się im to przypomni to mnie zabiją , zwłaszcza Caroline. Dlatego rano zmusiłam się by wstać i zrobić im przeprosinowe śniadanko za to że zabrałam je do niezbyt lubianego przez nie miasta praktycznie bez ich zgody.
Miałam nadzieję że zbyt wcześnie nie wstaną bo trochę późno  zwlekłam się z łóżka z powodu że zaraz po naszym wyjściu z baru nie wróciłyśmy od razu do domu tylko szlajałyśmy się po mieście, bo jakby wstały zbyt wcześnie nie zdążyłabym dokończyć śniadania.
Kiedy zrobiłam im naleśniki z czekoladą i kończyłam robić im kawę weszła Caroline.
Chyba nie tylko ja jedyna miałam dzisiaj  potwornego kaca po wczorajszym.
- Cześć Care
Ona rzuciła mi tylko gniewne spojrzenie.
- Zrobiłam śniadanie - powiedziałam podając jej talerz z naleśnikami i kubek z kawą.
Widziałam że lekko się rozchmurzyła, ale nie chciała tego pokazać, wolała żebym wiedziała że jest na mnie zła za to że nie powiedziałam jej wcześniej że jedziemy akurat do Nowego Orleanu.
Później weszła Elena także i jej trudno było się pozbierać po wczorajszej wizycie w Lafitte's Blacksmith Shop.
- Co tak pachnie ?
- Twoje śniadanie.
- Naleśniczki, jak miło. A masz może aspirynę ?
- Tak jak stoisz to w górnej szufladzie po prawej stronie.
- Ok. No to dawaj mi te naleśniki bo zaraz umrę z głodu.
- Elena bardzo mi przykro ale ...
... ty już nie żyjesz więc to nie możliwe
Lekko się do mnie uśmiechnęła i wzięła talerz z blatu.



Caroline:



Nie potrafiłam być zła na Han zwłaszcza że zrobiła mi i Elenie śniadanie bardzo chciałam ją pochwalić, po drugie ja też potrzebowałam aspiryny bo głowa mi pęka, i byłam ciekawa co na dzisiaj zaplanowała dla nas - a to wiedziała tylko ona.
- Więc gdzie jest ta aspiryna?
- Obok kuchenki w górnej szufladzie po prawej stronie.
Wzięłam tabletkę i spytałam :
- To co dzisiaj robimy ?
- Caroline, jesteś jeszcze na mnie zła ?
- Jasne że jestem, zabrałaś mnie do ostatniego miejsca w które chciałabym pojechać ale jak już tu jesteśmy, to może będzie fajnie. Więc co na dzisiaj zaplanowałaś ?
- A co powiecie na spa?
Teraz tak bardzo chciałam skakać ze szczęścia, przecież spa to raj dla kobiet.
Lekko się uśmiechnęłam i powiedziałam że może być.
Elena uważnie przyglądała się mojemu opanowaniu.



Hanail:


Miałam nadzieję że Care bardziej się ucieszy z powodu naszej wizyty w spa, chociaż miała swoje powody czemu ukrywała swoje prawdziwe emocje. Zaraz po wieści ze idziemy do spa dziewczyny zajęły obydwie łazienki żeby się przygotować do wyjścia, szkoda że nie posiadamy trzech łazienek wtedy ja też mogłabym pójść się oporządzić, a tak muszę czekać aż któraś z nich udostępni mi łazienkę.

Kol : 



Poszedłem do domu by się trochę zdrzemnąć, po drodze  do mojego pokoju spotkałem Klausa, co on robi w domu jeżeli ta jego barbie kręci się po Nowym Orleanie ?
- Klaus już nie ganiasz za tą swoją blondi ?
- Jak mam za nią "ganiać" jeżeli ona siedzi w Mystic Falls ?
- Ta, to ciekawe czemu wczoraj widziałem ją w Lafille's Blacksmith Shop ? Muszę przyznać że dziewczyna umie się bawić
- Kol powinieneś ograniczyć picie bo masz halucynacje, po drugie Caroline nie przyjechałaby tu - zwłaszcza sama.
- Kto wie może przyjechała tu z tym swoim wilczkiem.
Wiem że Klausa to denerwuje że blondi woli tego wilczka od niego.
- Nie jest na tyle głupi żeby przyjechać w prost w ręce swojego kata.
- Wierz lub nie ale jak ją spotkasz nie bądź zdziwiony.


Hanail:


Przygotowanie do wyjścia zajęło nam 3 godziny, dobrze że w ogóle zdążyłyśmy wyjść. Salon nie był bardzo daleko dojście w wampirzym tempie zajęło nam 2 minuty, gdy weszłyśmy powiedziałam żeby chwilę poczekały w poczekalni, po kilku sekundach kobieta z obsługi powiedziała im że mogą już wejść. Zamówiłam in złoty pakiet preludium żeby mogły tu przychodzić przez miesiąc kiedy chcą, i żeby mogły korzystać z tego czego chcą zupełnie nic nie płacąc.
gdy im o tym powiedziałam Care zaczęły się świecić oczy, była w niebie na samą myśl że przez cały miesiąc może korzystać z najbardziej ekskluzywnego spa w całym Nowym Orleanie przy tym nic nie płacąc.
Ze względu na bardzo ciężką wczorajszą noc wybrałyśmy z dziewczynami wszystkie usługi po kolei zaczynając od kąpieli w czekoladzie, maseczek, manicure i pedicure, a kończąc na masażu gorącymi kamieniami. Wychodząc ze spa byłyśmy odprężone jak nigdy.
Zbliżał się wieczór, nie wierzyłyśmy że aż tak długo siedziałyśmy w spa, ale wszystkie uważamy że było warto i że to były najprzyjemniej spędzone 6 godzin naszego nieżycia.
Ja musiałam się zbierać do pracy na dzień próbny, a dziewczyny postanowiły jeszcze połazić po mieście.
Zatrudniłam się w Lafitte's Blacksmith Shop jako barmanka, dzisiaj jest to mój pierwszy dzień w pracy, więc dzisiaj pracuję na próbę.
Właściciel przyjął mnie na próbę dlatego że chociaż nie mam doświadczenia jako barmanka mam bardzo bogate CV - pracowałam już jako :
* aktorka
* modelka
* kucharka
* a nawet jako wokalistka zespole przez rok.
Powiedział że takich ludzi szuka - z wieloma zainteresowaniami, spytał mnie tylko dlaczego tak często pracę, odpowiedziałam że nie lubię monotonii a w końcu musiałam wyjechać do uniwersytetu się dokształcać.
O 19:00 zaczęłam, trochę tak śmiesznie być po drugiej stronie lady, nie mogąc się napić kiedy tylko się zapragnie.
Przez godzinę byłam bardzo rozchwytywana,a czas mi płynął świetnie, było tak dopóki nie zobaczyłam Kola
nie mogłam na niego patrzeć a miałam go obsługiwać i jeszcze musiałam być dla niego miła, a od samego patrzenia na niego było mi nie dobrze, bo przypominało mi się to co zrobił z Finnem.
Ale bardziej męczyły mnie wspomnienia tego czego dopuścił się Finn, bo Kol w prawdzie wyświadczył mi przysługę, dlatego że moi krewni których on zabił od początki mnie nie akceptowali, pragnęli bym jak najszybciej umarła bo byłam tzw. "owocem" romansu czarownicy z wampirem.
A jeżeli oni by mnie chcieli zabić i by mnie prześladowali, to ja bym musiała ich znienawidzić, a tak to nie miałam kiedy ich znienawidzić.
Gorzej z tym co zrobił Finn, on nie tylko był pomysłodawcą egzekucji nad  rodem najpotężniejszych czarownic, ale był także osobą która odebrała mi kogoś kto naprawdę mnie kochał taką jaką jestem - moją matkę. Zastanawiam się skąd wiedział gdzie ją znaleźć, jedyną osobą która wiedziała gdzie się ona znajduję był mój ojciec.
Jak już zaczęłam tak nad wszystkim myśleć to reszta czasu również szybko mi minęła jak pierwsza godzina, może nie tak przyjemnie, ale w końcu już byłam wolna. Jakie to szczęście ze Kol przyszedł 10 minut przed zmianą Camille i nie musiałam długo na niego patrzeć. Nie wiem co ja zrobię jak spotkam Klausa przecież on też jest bratem Finna, przez niego nie mogę patrzeć na żadnego Pierwotnego ( z wyjątkiem Elijah'y - to on uratował mnie przed Finnem) ,ale będę musiała się przyzwyczaić w końcu mieszkam w mieście razem z pierwotnymi a to miasto mi się podoba i nie zamierzam znowu wyjeżdżać. Po pracy postanowiłam nie wracać prosto do domu,chciałam jeszcze trochę pooglądać jak się zmienił Nowy Orlean.
Gdy byłam mała maiłam swoją ulubioną ślepą uliczkę, chciałam zobaczyć czy nadal jest najbardziej opuszczonym miejscem w Nowym Orleanie.
Kiedy już do niej weszłam przypomniały mi się czasy gdy byłam małą dziewczynką, i właśnie tu się ukrywałam się przed całym światem.
Od jakiegoś czasu czułam kogoś obecność, wiedziałam że to jakiś wampir widzi we mnie swoją kolację więc bez wahania odwróciłam i przywarłam do ściany osobę która miała zamiar się na mnie rzucić, nie wierzyłam kogo zobaczyłam.
- Ty chyba sobie żartujesz, po wszystkich bym się takiego czegoś spodziewała, ale nie po tobie. I to ty jesteś tym najporządniejszym? Przed chwilą chciałeś skrzywdzić tak piękną, młodą i bezbronną damę jaką jestem ja ? Powinieneś się wstydzić Elijaha
Najwyraźniej nie tylko ja byłam zaskoczona widokiem osoby którą zobaczyłam,, on nie spodziewał się mojego widoku w Nowym Orleanie
Elijah'y znikły już żyłki wokół oczu i z niedowierzaniem
- Hanail ?
- We własnej osobie, młoda i piękna jak zwykle, może ciut starsza od ostatniego naszego spotkania, ale nadal młoda.
- Ja .... yy .... brak mi słów
- No ja się nie dziwię, bo właśnie spadłeś rangą w moich oczach na miejsce niewiele wyżej niż jest Klaus, napadać na niewinne i bezbronne kobiety Elijaha nie poznaje cię, bardzo nieładnie. Żartuje
- Spragniony ? Może chciałbyś trochę krwi hybrydy czarownicy i wampira ?
- Nie, a co powiesz na to żebyśmy poszli do Lafitte's Blacksmith Shop ?
- Nie mogę, od dzisiaj tam pracuje, tak myślę, jutro się o tym dowiem więc nie mogę podpaść pracodawcy.
- To może pójdziemy się przejść porozmawiamy na przykład o tym co cię sprowadza.
- Ok. - najwyraźniej dzisiaj nie wrócę za szybko do domu
- A ma jeszcze pytanie znasz Caroline Forbes ?
- Tak, a co zdążyła już nabroić ?
- Nie, ale czy ona przyjechała z tobą/
- Tak. Ale o co chodzi ?
- To znaczy że Kol mówił prawdę, że ją widział.
- Kol ją widział, a Elenę?
- Elena też jest w Nowym Orleanie, ktoś jeszcze przyjechał z wami ?
- Nie tylko ja Care i Elena, a komu on to mówił ?
- Powiedział Klausowi ale on nie uwierzył.
- To dobrze chciałabym żeby wizyta Care i moja też była niespodzianką na urodzinach Klausa. Więc chciałabym cię prosić żebyś nic nie mówił Klausowi o mojej obecności w Nowym Orleanie. I chciałabym się spotka z Rebeką ale tak żeby Klaus też o tym nie wiedział. Zrobiłbyś to dla mnie ?
- Jasne, nie powiem mu o niczym i załatwię ci spotkanie z Rebeką, ale co jeżeli przyjdzie do tego baru gdzie pracujesz ?
- Jakoś sobie poradzę, bardzo dziękuje. Wiesz jak dotrzymasz słowa w co nie wątpię wybaczę ci dzisiejsze zajście między nami.
- Więc co cie sprowadza?
- Więc zbliżają się urodziny Klausa, dlatego zdecydowałam się przyjechać. A dopiero teraz bo muszę się przyznać że zapomniałam o Klausie jak poznałam Care, to wspomnienia wróciły. Z drugiej strony to też zdecydowałam się ze wrócę do miasta gdzie się urodziłam, od dawna mnie tu ciągnęło.
Przez kolejne 2 godziny chodziłam po mieście z Elijahą i rozmawialiśmy. Później odprowadził mnie do domu.



xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Jestem chora więc dzisiaj napisałam III rozdział i chciałam go od razu wrzucić, jest to mój pierwszy dłuższy rozdział, bardzo dziękuje że jesteście ze mną ze mam dla kogo pisać :* Kocham was pyszczki :* ze mnie tak chwalicie chociaż nie ma za co. Życze weny, pomysłów, krótkiego piąteczku - mało lekcji, długiego weekendu, słoneczka gdzie nie gdzie deszczyku.